Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η ορθή χρήση καθορίζεται από δικαστή, ο οποίος αναλύει με ποιον τρόπο ισχύει καθένας από τους τέσσερις παράγοντες ορθής χρήσης σε μια υπόθεση.
1. Ο λόγος και ο χαρακτήρας της χρήσης, συμπεριλαμβανομένης της φύσης της χρήσης ως εμπορικής ή για μη κερδοσκοπικούς εκπαιδευτικούς λόγους
Οι δικαστικές αρχές εξετάζουν, συνήθως, εάν η χρήση είναι "τροποποιητικού" χαρακτήρα, δηλαδή, εάν προστίθενται νέες εκφράσεις ή νοήματα στο πρωτότυπο υλικό ή εάν απλώς αντιγράφεται το πρωτότυπο υλικό. Η εμπορική χρήση είναι λιγότερο πιθανό να θεωρηθεί ορθή χρήση. Ωστόσο, μπορεί κανείς να δημιουργήσει έσοδα από ένα βίντεο και να βασίσει την υπεράσπισή του στην ορθή χρήση.
2. Η φύση του έργου που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα
Η χρήση υλικού από έργα που είναι κατά κύριο λόγο πραγματικά, είναι πιθανότερο να θεωρηθεί θεμιτή από ό,τι η χρήση αποκλειστικά μυθοπλαστικών έργων.
3. Η συνολική ποσότητα και ουσιαστικότητα του τμήματος που χρησιμοποιείται σε σχέση με το έργο το οποίο προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα
Η χρήση μικρών τμημάτων υλικού από πρωτότυπα έργα είναι πιθανότερο να θεωρηθεί θεμιτή από ό,τι η χρήση μεγάλων τμημάτων. Ωστόσο, η χρήση ακόμη και ενός μικρού τμήματος ενδέχεται να θεωρηθεί μη θεμιτή σε ορισμένες περιπτώσεις, εάν συνιστά τον πυρήνα του έργου.
4. Το αποτέλεσμα της χρήσης στην πιθανή αγορά ή η αξία του έργου που προστατεύεται από πνευματικά δικαιώματα
Οι χρήσεις που έχουν αρνητικό αντίκτυπο στη δυνατότητα του κατόχου των πνευματικών δικαιωμάτων να αποκομίζει κέρδος από το πρωτότυπο έργο του είναι λιγότερο πιθανό να θεωρηθούν θεμιτές. Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι δικαστικές αρχές έχουν αποφανθεί υπέρ εξαιρέσεων του εν λόγω παράγοντα, στα πλαίσια παρωδιών.