Drita jote, e butë
20 January, 2012
Ne jemi dy marioneta,
në këtë teatër kukullash,
nga salla, fëmijët qeshin me frikën tonë,
e n’a tregojnë me gisht,
tregojnë këtë dashuri,
që si zog i trembur na ka rënë në pëllëmbë…
…dhe kemi frikë t’i hapim, se mos ikën,
…dhe kemi frikë t’i mbyllim, se mos i marrim frymën,
dhe nuk dime ku ta lëshojmë,
dhe nuk dimë ç’të bëjmë me të…
ah, ti…
dhe gjithë dritat e galaksisë që ke mbledhur në sy,
kur më sheh,
kur më flet:
fjalë kaq pa kuptim,
ndërsa drita jote, e butë,
rrjedh udhës së shpirtit tim.
…ti…
dhe kjo dëshirë e llastuar për të ndjekur me sy një re, të bardhë,
me kokën mbi supin tënd…
… dhe kjo trokitje hapash,
që pa e kthyer kokën pas, do ta njihja në njëmijë…
… ne jemi dy marioneta,
në këtë teatër kukullash,
në skenë n’a kanë ngjitur të luajmë veten,
nga salla, fëmijët n’a tregojnë me gisht,
kërkojnë një happy-end për historinë tonë…
për këtë dashuri,
që si zog i trembur n’a ka rënë në pëllëmbë,
e nuk dimë ku ta lëshojmë…
e nuk dimë si ta rrisim…
e kemi frikë mos e mbysim…
Arlinda G.