Καθόμουνα στην πλαστική σαμπρέλα και επέπλεα. Το ελαφρύ κυματάκι με στριφογύριζε απαλά. Κοιτούσα τους φίλους μου στην παραλία, τα πράσινα χρυσαφένια δέντρα ολόγυρα στον λόφο που υψώνονταν ως το λευκό γαλάζιο, τον ήλιο πάνω στο κορμί μου, τον ήλιο πάνω στην άμμο να επιστρέφει το χαμόγελο. Άκουγα τα γέλια τους και τα καμώματά τους, το σύρσιμο των χαλικιών στην ακροθαλασσιά, τον κόσμο πέρα μακριά να συνεχίζει να μιλά για το θαύμα, έναν γλάρο να φτεροκοπά πάνω από το κεφάλι μου χωρίς σημασία. Όλα ξαφνικά ήταν τόσο στέρεα, τόσο απροσδόκητα αληθινά, δίχως την παραμικρή αμφιβολία στις άκρες της όρασής μου, δίχως την ελάχιστη ερώτηση σε κάποια από τις αισθήσεις μου. Όλα ήταν εξαίσια τοποθετημένα, συναρμολογημένα, σαν να ήταν από πάντα εκεί, σαν από πάντα να ήταν αυτή η θέση τους, αυτός ο χρόνος τους, ένας χρόνος απέραντος, κι ως στα αλήθεια τόσο μα τόσο μικρός ώστε η καρδιά μου να μπορεί να τον κρατήσει για αυτή την στιγμούλα ζωντανό και καθάριο, καθώς ανασαίνω και συνειδητοποιώ πως αυτή είναι η ζωή, η ζωή μου, μα τι υπέροχη και θαυμάσια ευτυχία, Θέε μου, είμαι εγώ και ολάκερη η πλάση, εδώ, τώρα, για πάντα, ω, ανυπέρβλητη λάμψη της ζωής.