Akcja Bezpośrednia była grupą anarchistycznej partyzantki miejskiej walczącą w Kanadzie na początku lat ’80 (Nie należy mylić jej z analogiczną grupą o tej samej nazwie działającą we Francji). Założyli ją, żyjący we wspólnej komunie, radykalni aktywiści Ann Hansen i Brent Taylor, elektronik Doug Stewart oraz gitarzysta Subhumans Gerry Hannah i jego dziewczyna, nastoletnia July Belmas. Pod koniec lat ’70, w ramach badań uniwersyteckich, Ann Hansen odbyła podróż do Francji, gdzie spędziła kilka lat w środowisku działaczy wspierających europejskie grupy zbrojne. Poznała tam ukrywająca się bojowniczkę RAFSabine Schmidt, która zachęciła ją by wróciła do Kanady i zbudowała tam własną grupę.
Konserwatywne, górnicze miasteczko, z którego ucieka, kto może. Kiedyś spokojne, dziś targane strajkami w proteście przeciwko planom zamknięcia 20 kopalń przez neoliberalny rząd Margaret Thatcher, która wypowiedziała robotnikom i ich rodzinom wojnę.
Kiedy poczucie wrogości wobec wszystkiego, co obce osiąga apogeum, niespodziewanie przyjeżdżają tu kolorowym busem geje i lesbijki ze stolicy. Na ratunek potrzebującym! Czy padną najgorsze obelgi i posypią się zęby? Czy jedni i drudzy będą potrafili podać sobie pomocną dłoń? Co musi się wydarzyć, by konserwatywni mieszkańcy przyjęli pod strzechy aktywistów walczących o równouprawnienie? Co musi się stać, by staruszki odważyły się ruszyć w rajd po nocnych klubach Londynu? I czy wszyscy będą umieli razem bawić się i tańczyć w rytm hitów Bronski Beat?
“Mówić o wolności to jedna rzecz, być wolnym to już zupełnie coś innego”
„Easy Rider” jest typowym filmem drogi. Przez wszystkie lata od premiery urósł do miana kultowego. Od początku do końca przesiąknięty jest narkotykami wszelkiej maści – począwszy od trawy i LSD, skończywszy na kokainie. Nie jest jednak jakimś narkomańskim bełkotem, co to, to nie. Jego bezapelacyjna „kultowość” polega na ukazaniu wolność, takiej, jaką ją widzieli hippisi pod koniec lat 60. „Easy Rider” nie stracił jednak swojej świeżości, bo do dzisiaj potrafi wzbudzić ożywione dyskusje, potrafi zirytować i zachwycić.
Fritz Bauer to niemiecki prokurator o lewicowych korzeniach, Żyd i gej, który doprowadził do schwytania nazistowskiego zbrodniarza Adolfa Eichmanna. Nas jednak nie interesuje promowanie “bohaterskich” prokuratorów, jakkolwiek podłych kanalii by nie łapali. Oprócz historii śledztwa Bauera ten film jest o czymś jeszcze. To przede wszystkim ciekawa opowieść o rzeczywistości powojennych Niemiec i niezłe wprowadzenie do historii zachodnioniemieckiego ruchu studenckiego oraz Frakcji czerwonej Armii (RAF).
Michael na początku lat 80. opuszcza swój dom rodzinny w Tyrolu by zostać księdzem. Wkrótce jako jezuita nowicjusz zostaje wysłany do Ameryki Południowej, gdzie ma opiekować się ubogimi.
Osiem lat później ogłoszono go przywódcą jednego z boliwijskich oddziałów partyzanckich, przeprowadzającego ataki zbrojne i polityczne porwania. Michael zginął w starciu z policją. Zostawił po sobie listy adresowane do rodziny, nagrania boliwijskich pieśni religijnych i ludowych oraz dziennik dokumentujący partyzanckie akcje.
Jego najbliżsi, na podstawie przekazanych im pamiątek, do tej pory próbują zrozumieć, co działo się z Michaelem przez te wszystkie lata.
Zapraszamy do obejrzenia filmu dokumentalnego Davida Aronovitscha z 2003 r.
24 kwietnia 1975 r. grupa bojowników Frakcji Czerwonej Armii (RAF) zajęła ambasadę RFN w Sztokholmie, domagając się uwolnienia liderów i założycieli organizacji: Andreasa Baadera, Ulrike Meinhof i Gudrun Ensslin. Okupujący ambasadę nazwali się Komando Holger Meins dla upamiętnienia śmierci towarzysza, który zmarł podczas zbiorowego strajku głodowego więźniów RAF. Komando tworzyła szóstka osób wywodząca się z Socjalistycznego Kolektywu Pacjentów, grupy bazującej na antypsychiatrii.
Akcja zakończyła się tragicznie. Jednym z nielicznych, którzy przeżyli przypadkową detonację ładunków wybuchowych zainstalowanych w ambasadzie przez Komando, był wówczas 23-letni Karl Heinz Dellwo. Został skazany i spędził w więzieniu 20 lat nadal angażując się w działalność organizacji, uczestnicząc w strajkach głodowych. W 1995 r. wyszedł na wolność.
Reżyser filmu odnajduje Karla współcześnie. Przygląda się jego losom, rozmawia o czasach RAF, buntu studenckiego i zajęciu ambasady. Karl żyje obecnie w Hamburgu ze swoją partnerkę Gabrielą Rollnik, ex-bojowniczką partyzanckiego Ruchu 2 Czerwca. Prowadzi firmę. Oboje nie odcinają się od swojej przeszłości. Dellwo (inaczej niż jego brat), broniąc ideałów RAF oraz bezpieczeństwa swoich towarzyszy, nigdy nie poszedł na współpracę z policją.
Jak przystało na skandynawskiego reżysera dokument przedstawia RAF w całej złożoności zjawiska i pozostaje wolny od upraszczających ocen. Polecamy. Film jest w języku angielskim.
Jan, Peter i Jule mają swoje sposoby na to, żeby w życie nielubianych przez siebie bogaczy wprowadzić trochę niepokoju. Pod ich nieobecność włamują się do mieszkań i robią tam małe “przemeblowanie”: cenna sofa ląduje w basenie, rodowa porcelana w lodówce. Jak firmowa pieczęć wygląda zostawiona przez nich wiadomość: “Dni waszego bogactwa są policzone”. Sytuacja komplikuje się gdy jeden z burżujów nakrywa ich na gorącym uczynku. Cała trójka decyduje się wówczas aby go porwać. Reżyser filmu musiał wykazać się nie lada asertywnością i charakterem, aby film nie kończył się aresztowanie głównych bohaterów. Naciskano na niego by tak się stało, uzależniając od tego sfinansowanie produkcji.
“Aż do piekła” ma wiele elementów świetnego kina. Połączenie społecznego nerwu i wyczucia filmowego gatunku. Świetne zdjęcia Gilesa Nuttgensa w panoramicznych, szerokich kadrach, jednym ujęciem potrafiące powiedzieć o świecie przedstawionym więcej niż licząca kwadrans scena dialogowa. Klimatyczną muzykę Nicka Cave’a. (…)
Film opowiada o dwójce braci, którzy postanawiają przeprowadzić serię napadów na banki aby wydźwignąć się biedy i uratować rodzinną farmę przed zajęciem przez bank. Continue reading Film: “Aż do piekła”→
Ludwig Wiebo jest pastorem. W pobliżu jego domu dokonano odwiertów gazu ziemnego. Wkrótce po tym okoliczne zwierzęta zaczęły umierać, członkowie społeczności mieć problemy zdrowotne, a kobiety serię poronień. Po kilku latach ignorowania alarmowych doniesień i bezsilnych protestów wobec przedstawicieli przemysłu naftowego i gazowego, charyzmatyczny Ludwig postanowił przeciwstawić się okolicznościom, rozpoczynając własną kampanię sabotażową w czasie której wysadzał własność firm niszczących środowisko i ludzi. Reżyser filmu jest ateistą, jego bohater chrześcijaninem, jednak historia radykalnego oporu przeciw kapitalistycznym koncernom wykracza daleko poza kontekst motywów religijnych i jako taka stanowi cenną ilustrację opowiadają o walce jednostki z władzą.
Anna ma dość mieszczańskiego życia. Namawia męża na eksperyment: zerwanie z nudnym, ustatkowanym życiem i konserwatyzmem epoki. Wspólnie postanawiają stworzyć hipisowską komunę w wielkiej willi, która nieoczekiwanie przypadła im w spadku.
Wraz z Anną i jej rodziną zostajemy zaproszeni do życia we wspólnocie, której członkowie razem się budzą i zasypiają, wspólnie gotują, jedzą i powierzają sobie sekrety. Jednak przyjaźń, miłość i tolerancja żyjącej pod jednym dachem grupy zostaje wystawiona na próbę, kiedy mąż Anny zwierza się jej ze swoich planów. Chciałby, aby do komuny dołączyła znacznie młodsza dziewczyna, w której się zakochał.