Ludzie zamknięci w zakładach karnych w Stanach Zjednoczonych
doświadczają na sobie najgorszych nadużyć na świecie, i to właśnie oni wzywają do rozpoczęcia więziennego strajku generalnego na 21 sierpnia 2018. My z Rewolucyjnego Ruchu Abolicjonistów stajemy ramię w ramię z tymi ludzkimi indywidualnościami i wspieramy ich żądania o lepsze warunki i rewolucyjne akcje, ponieważ oni ryzykują swoje życie i zdrowie i nie tylko dla siebie, ale w imieniu wszystkich amerykańskich więźniów.
Ogniem zapalającym pod ten komunikat była niedawna niegodziwa strata życia w instytucji Lee Correctional w południowej Kalifornii. Organizatorzy strajku twierdzą, że ta krzywda wynika to z żądzy zadawania cierpienia i “… braku szacunku dla ludzkiego życia, które jest zakorzenione w ideologii karnej amerykańskiego narodu”. Od rasistowskich praktyk nadzoru, nękanie rodzin po rutynowe metody tortur, posiadamy system który jest jednym z najbardziej barbarzyńskich na świecie. Kiedy reformy są czymś pożądanym, zdajemy sobie sprawę że totalna abolicja tego systemu jest naprawdę konieczna.
Od czasów wojny secesyjnej, rząd stanów zjednoczonych dopuścił się zapewnienia kontynuacji systemu niewolnictwa. Czarnoskórzy ludzie są dokładniej nadzorowani, kontrolowani, inwigilowani zostawiani bez możliwości wyboru. Walka o wyzwolenie czarnoskórych osiągnęła nieporównywalny pęd wraz z działalnością Czarnych Panter. Odpowiedzią rządu na te działania było stworzenie największej populacji więźniów na świecie, kryminalizacja czarnej populacji i zniszczenie drobnych i kruchych programów socjalnych jakie niegdyś istniały. Niewolnictwo w
Ameryce nie było nigdy zasadniczo wyłącznie związane z tematem niewolniczej pracy ale było dosłownie kontrolowaniem, zdobywaniem, poniżaniem, posiadaniem i ostatecznie przeciwstawianiem się czarnego człowieczeństwa. W przeszłości plantacje takie jak Angola- plantacja w Luizjanie przekształciły się w stanowe oddzielne więzienia. Ten sam model kontroli który odbywał się na plantacjach przetrwał by być użytkowany w zakładach karnych. A więc system więzienny, tak jak system niewolniczy w przeszłości nie są żadnym społecznym fenomenem nadającym się do debat, lecz do całkowitej destrukcji.
Ryzyko jakie jest brane pod uwagę (przez ludzi ogarniających ten strajk więzienny) by odzyskać swoje człowieczeństwo i godność jest symbolem do naśladowania dla wszystkich abolicjonistów i rewolucjonistów. Nasze akcje poza-więzienne powinny wzmacniać ich głos i pasować do ich poziomu codziennego poświęcenia.
Wzywamy wszystkich abolicjonistów i rewolucjonistów zarówno w USA jak i zza granicy do wsparcia więziennego strajku i ruchu oporu. To jest walka o nasz dzień. Od wnętrz więzień po ciągnące się w dal ulice będziemy wszyscy piętnować idee niewolnictwa, więzień i wszystkich instytucji które stwarzają ten świat jako barbarzyńskie miejsce.
W Paryżu, w dniu maja 2018 roku, prawie 15 000 ludzi przyłączyło się do konfrontacyjnego marszu odrzucającego kapitalizm i państwo, w tym czarny blok liczący 1200 osób. Natychmiast wybuchły intensywne starcia z policją. Oto historia wydarzeń poprzedzających majowy dzień, którego doświadczyliśmy tego popołudnia w Paryżu i co wydarzyło się później.
Napięcie we Francji narasta od lat, od konfrontacji ulicznych z 2016 r. przeciwko Loi Travail do obrony la ZAD w Notre-Dame-des-Landes. W tym eseju przedstawiamy raporty z pierwszej ręki z wydarzeń 1 maja 2018 r. w Paryżu i omawiamy następstwa tego dnia, aby poddać je krytycznej analizie, jaka pojawiła się w naszych radykalnych kręgach.
Aby usłyszeć doniesienia z innych akcji w maju na całym świecie, posłuchaj epizodu z okazji maja 2018 r. naszego podcastu, Hotwire. Aby dowiedzieć się więcej na temat początków May Day, przeczytaj “Niekompletną, prawdziwą, autentyczną i wspaniałą historię majowego dnia” tutaj lub przeczytaj naszą oś czasu przedstawiającą jej dziedzictwo.
Ogień na ulicach Paryża
Tło: 127 lat historii
Dzień 1 maja jest obchodzony we Francji jako Międzynarodowy Dzień Pracy, podobnie jak w wielu innych krajach. Przez ponad sto lat robotnicy, związkowcy, tradycyjni lewicowcy i anarchiści demonstrowali wspólnie lub osobno, by oddać hołd walkom z końca XIX wieku i wprowadzeniu ośmiogodzinnego dnia pracy.
Jednak May Day nigdy nie był ograniczony do legalnych demonstracji. 1 maja 1891 r. w Fourmies żołnierze strzelali do strajkujących robotników, zabijając dziewięć osób – w tym cztery osoby poniżej 18 roku życia – i raniąc 35 kolejnych. Po tych wydarzeniach tłum wyległ na ulice Clichy wymachując czerwoną flagą. Pod koniec demonstracji policja próbowała otoczyć rewolucyjny emblemat, prowokując zamieszki. Na ulicach odbijały się echa wystrzałów-, a niektórzy policjanci zostali ranni. Trzech anarchistów zostało aresztowanych i zatrzymanych. Sądzeni w sierpniu 1891 r. zostali oskarżeni i skazani na do 5 lat więzienia. Wydarzenia te obudziły przekonania wielu przyszłych radykałów, w tym osławionego anarchistę François Koënigsteina, lepiej znanego pod pseudonimem Ravachol.
We Francji 1 maj ma również inne konotacje. W 1941 r., zmierzając do zerwania z socjalizmem, marszałek Pétain-żarliwy antysemita, szef kolaboracyjnego rządu Vichy, wraz z osobami odpowiedzialnymi głównie za współpracę państwową z nazistami, uchwalił ustawę uznającą, że May Day zostanie nazwany la Fête du Travail et de la Concorde Sociale (“dzień pracy i harmonii społecznej”). Od tego czasu Święto Pracy we Francji nadal nosi nazwę “Fête du Travail”, składając hołd maksymie Pétaina “Travail, Famille, Patrie” (“Praca, rodzina, ojczyzna”).
W latach 50. i 60. XX w. Dzień Pracy zniknął we Francji. Podczas wojny w Indochinach (1946-1954) i algierskiej wojny o niepodległość (1954-1962), kolejne francuskie rządy, chcąc zachować swoje kolonialne posiadłości, ustanowiły stan wyjątkowy (1955-1958-1961). Państwo wykorzystało to “wyjątkowe” prawo przyznające władzy wykonawczej specjalne uprawnienia do zabronienia wszelkiego rodzaju demonstracji we Francji. Dopiero 1 maja 1968 roku ludzie we Francji znów mogli wyjść na ulice, aby świętować Święto Pracy.
Niedawno, w latach 2016 i 2017, anarchiści i inni autonomiczni buntownicy zdołali przejąć czoła 1 majowych pochodów, spychając związki zawodowe i partie polityczne na koniec procesji. Przyjmując ofensywną strategię – atakowania każdego potencjalnego celu na naszej trasie – tchnęliśmy nowe życie demonstracji, przerywając ten smutny rytuał, jakim stał się 1 maj.
Zbliżając się do 1 maja 2018 roku, stanęliśmy przed nowym wyzwaniem. Po raz kolejny musieliśmy przepisać historię na nowo.
Za świat bez hierarchii i ucisku.Barykady otwierają przestrzeń w nadziei, że mogą zaistnieć inne relacje.
W tym roku 1 maj miał miejsce w kontekście Francji świętującej 50. rocznicę powstania w maju 1968 roku. Wydarzenie to miało ogromny wpływ na zbiorową wyobraźnię – nie tylko we Francji, ale także na całym świecie, o czym świadczą slogany, grafika i obrazy buntowników rzucających brukiem, które przywołują się na myśl o roku 1968. Tak zwana “rewolucja 1968 roku” obejmowała masowe demonstracje, strajki generalne, dzikie strajki oraz okupacje uniwersytetów i fabryk w całej Francji. Zainicjowany przez paryskich studentów bunt rozprzestrzenił się na środowiska klasy robotniczej, a następnie na wiele innych grup demograficznych. To, co zaczęło się jako lokalna walka, stało się narodowym wstrząsem. Według historyków maj 1968 r. reprezentował nową formę ruchu kulturalnego i społecznego, która pojawiła się poza tradycyjnymi partiami i związkami zawodowymi. Ruch ten rzucił wyzwanie społeczeństwu konsumpcyjnemu, krytykując jego ideologię produktywności i zysku, ale kwestionował również autorytarny model polityczny tamtych czasów i postawił w centrum walki pojęcie indywidualności i osobistej podmiotowości.
Od tradycyjnych działaczy lewicowych po polityków karierowiczów i reakcjonistów wszelkiej maści, każdy ma coś do powiedzenia o maju ’68. Walki maja 1968 r. stały się kolejnym elementem społeczeństwa spektaklu. Od początku 2018 r. rząd francuski, politycy każdej partii, media korporacyjne i Ministerstwo Spraw Kulturalnych upamiętniają ten od dawna społeczny i kulturalny przewrót, który rzekomo był punktem zwrotnym w historii Francji. Wystawy muzealne służą zapobieżeniu wystąpienia możliwości rewolucyjnej zmiany z dawno zakończonej przeszłości, ale nie są nawet najgorsze. Na przykład Daniel Cohn-Bendit, były działacz studencki, który został samozwańczym spadkobiercą rewolucji w maju 1968 r., podjął karierę w dziennikarstwie i polityce i w końcu przyłączył się do prezydenta Macrona i jego neoliberalnej polityki. Możemy docenić ironię sytuacji i hipokryzję rządu francuskiego, ponieważ aktywnie dąży do stłumienia jakiejkolwiek współczesnej formy eksperymentowania – patrz na przykład niedawne eksmisje w la ZAD i kilku okupowanych uniwersytetach.
Daniel Cohn-Bendit, wiodąca postać ruchu studenckiego z maja 1968 r., obejmuje prezydenta Emmanuela Macrona.
W odpowiedzi na tę polityczną farsę niektórzy radykałowie opublikowali wezwanie, w którym ogłosili, że “zamiast upamiętniać maj 1968 r. moglibyśmy spróbować zorganizować piękny miesiąc maja 2018 r.” Możesz przeczytać tłumaczenia tego połączenia tutaj. Autorzy zaprosili ludzi do zjednoczenia się w Paryżu, aby zdetronizować mit z maja 1968 roku i przyspieszyć upadek Macrona i jego rządu. Można to zrozumieć jedynie w kontekście sytuacji społecznej, gospodarczej i politycznej we Francji. Jak twierdzili niektórzy, rosnący gniew przeciwko prezydentowi Macronowi i jego reformom może stać się poważnym zagrożeniem dla rządu. Od miesięcy robotnicy kolejowi, pracownicy firm lotniczych, urzędnicy, studenci, profesorowie, pracownicy poczty, pracownicy szpitali i wielu innych protestują przeciwko rządowej polityce. Gdyby wszystkie te grupy połączyły siły przeciwko władzom, ich siła byłaby znaczna.
Dwa dni przed majowym świętem, Prefektura Policji Paryża opublikowała oświadczenie prasowe, w którym Michel Delpuech, komisarz policji, ogłosił, że wzywa przywódców związków zawodowych i innych organizatorów demonstracji, aby ostrzec ich przed potencjalnymi zakłóceniami porządku publicznego, które zagrażają sprawnemu przebiegowi marszu. W typowym zbędnym bełkocie komunikat brzmiał:
07.06.2018: Dimitris Kufodinas, odbywający wyrok jedenastokrotnego dożywocia za swoją działalność w Organizacji Rewolucyjnej Siedemnastego Listopada (w latach 1975-2002), w zeszłą środę rozpoczął strajk głodowy. Kufodinas domaga się zastosowania normalnej procedury przyznania mu urlopu więziennego, co oznaczałoby zniesienie prawa prokuratora generalnego do zawetowania próśb o przyznanie przepustki.
W kraju już rozpoczęły się inicjatywy solidarnościowe. W poniedziałek członkowie anarchistycznej grupy Ruovikonas zorganizowali niszczycielski atak na biura Generalnego Sekretarza Handlu na Placu Kaningos w centrum Aten.
Grecja: Dimitris Koufodinas zostanie przeniesiony do Szpitala Więziennego Korydallos
Po tygodniu strajku głodowego spodziewany jest transport Dimitrisa Kufodinasa do szpitala więziennego Korydallos.
Zgodnie z informacjami z niezależnej strony internetowej jego stan zdrowia się pogarsza. Jest słaby i nękają go zawroty głowy.
Kufodinas stracił już 7 kilogramów.
Jednak Dimitris prowadzi strajk głodowy, gdyż jego trzecia prośba o przepustkę więzienną została odrzucona. Tymczasem, szeregowy prokurator i jego zastępca, którzy są odpowiedzialni za zatwierdzenie Dimitrisowi dwóch poprzednich przepustek, zostali ukarani dyscyplinarnie i teraz, gdy wnoszona jest ostatnia prośba, wstrzymują się, a nie ma żadnych innych prokuratorów, którzy mogliby rozpatrzyć sprawę.
W listopadzie 2017, Codziennik Feministyczny opublikował artykuł, w którym posted an article “Papierowi Feminiści” w którym ujawniono nikczemne czyny Jakuba Dymka, “lewicowego” publicysty, samozwańczego feministy oraz gwałciciela i mizogina. Nie miało to jednak wypływu na jego karierę – nadal organizuje spotkania o swojej książce, nadal otrzymuje zaproszenia do telewizji na modne debaty.
Dzisiaj odbywała się debata Regionalnego Ośrodka Debat Międzynarodowych, na którą pozwolono sobie zaprosić Jakuba Dymka, gwałciciela, mizogina, sprawcę przemocy seksualnej. W grupie ok. 15 osób anarchistek_ów, feministek_ów oraz działaczek_y queerowych blokowaliśmy spotkanie w ramach polityki pozbawiania przemocowców platformy do głosu. Musieliśmy przy tym wysłuchiwać typowych, nudnych pierdoletów, które każdy już chyba słyszał – „Nie było wyroku sądowego” , „Stosujecie przemoc”, „Łamiecie nasze prawa do wolności słowa” – nazywano nas też „monty-pythonowskimi” (bo śmieliśmy się szydzić z obrońców przemocowca, zamiast stać tam z pogrzebowymi minami), ironizowano z naszego wieku, wielokrotnie (mimo licznych upomnień) misgenderowano osoby queerowe i czyniono transfobiczne żarciki, a jeden z organizatorów wielce przejęty naszymi agresywnymi metodami uznał, że skieruje przeciwko wszystkim z nas procesy cywilne oraz stwierdził, że „skoro stosujemy takie metody, to na pewno nie mamy racji i Dymek jest niewinny”, „z przekory zaprosi Dymka jeszcze 2 razy” i że “jesteśmy przemocowcami”. RODM zdecydował się nie zgodzić się na nasze żądanie usunięcia Dymka z debaty i w celu uciszenia głosu sprzeciwu wobec kultury gwałtu, wezwano funkcjonariuszy policji – jak zawsze stanęła ona po stronie oprawców i prawdopośrodkistów i usunęła przemocą naszą grupę. Jeden z organizatorów wydarzenia, Petros Tovmasyan, skądinąd członek partii Porozumienie Jarosława Gowina (jeśli wierzyć Dziennikowi Zachodniemu), próbował ukraść telefon osobie filmującej przemoc policyjną, co również zostało ukazane na nagraniu. Po zakończeniu blokady debata trwała dalej w mocno uszczuplonym gronie, składającym się głównie z pracowników Ośrodka.
Mimo, że nasza blokada została usunięta przez policję, uważamy ją za udaną, ponieważ większość osób, które wzięły udział w debacie, odeszła, być może dlatego, że byli rozdrażnieni przedłużającą się blokadą.
Ta akcja była drugą blokadą wydarzenia z Jakubem Dymkiem – poprzednia miała miejsce w Warszawie, gdzie zablokowano spotkanie dotyczące jego nowej książki.
Walka przeciwko patriarchatowi i kulturze gwatu trwa nadal.
11.06.18: Grupa wolnościowych compañerxs zebrała się przed Północnym Męskim Więzieniem (ReNo), aby poczekać na uwolnienie Fernando Bárcenasa, który odzyskał wolność po czterech latach i sześciu miesiącach więzienia, gdzie przebywał za podpalenie choinki firmy Coca-Cola podczas demonstracji przeciwko wzrostowi opłat za transport publiczny (metro).
Uwolnienie Ferdynanda nastąpiło po tym, jak został poinformowany (po południu) w sądzie, że jego proces został anulowany, a akta sprawy zostaną zniszczone.
Należy zauważyć, że jego zwolnienie nie było zgodne z protokołem, który istnieje dla innych więźniów; dyrektor więzienia udał się do audytorium, aby ostrzec go, że musi odejść, zabrał go do prawników więziennych i natychmiast kazał go uwolnić.
Rodzina i przyjaciele bawili się się do północy, świętując wolność, symbolicznie paląc jego więzienny mundur i krzycząc antywięzienne hasła.
Port w Hamburgu jest nie tylko wizytówką miasta, ale także międzynarodowym punktem przeładunkowym, w którym przetwarzane są materiały radioaktywne, towary energetyczne szkodliwe dla klimatu, zabójcza broń, produkty zwierzęce i wiele innych towarów. Dlatego jest to węzeł, w którym spotykają się globalna niesprawiedliwość społeczna, zniszczenie i eksploatacja środowiska. Zjednoczmy się i sprawdźmy, jak stać się aktywni i przeciwstawić niszczycielskim warunkom kapitalizmu.
Transport węgla, przemysł rolny, producenci broni, transport materiałów jądrowych, neokolonialny eksport cen dumpingowych – to tylko niektóre z wielu niszczących aspektów globalnego kapitalistycznego handlu, do którego należy port w Hamburgu. Jest to zdecydowanie największy niemiecki port zagraniczny i symbol rządzącego światem, głęboko niesprawiedliwego systemu wyzysku, wykluczenia, wywłaszczenia i zniszczenia.
To, co przynosi zyski dużym firmom i ich interesariuszom, niszczy źródła utrzymania w innych częściach świata, jeszcze bardziej zwiększa globalne nierówności, a tym samym przyczynia się do strukturalnie wymuszonej migracji. Do przyczyn tych należą dewastacje stref objętych wojną poprzez użycie broni, podporządkowanie gospodarcze, które cementuje ubóstwo i brak perspektyw w całych regionach świata, przesiedlenia, plantacje soi i oleju palmowego, wydobycie węgla, uranu i rudy lub coraz większe efekty globalnej zmiany klimatu.
Porty międzynarodowe są jednak nie tylko ośrodkami globalnego kapitalizmu, ale mogą być również postrzegane jako łącznik między walkami społecznymi na całym świecie. Ludzie na całym świecie walczą o zupełnie inny rodzaj społeczeństwa, oparty na solidarności i sprawiedliwości, zamiast na dochodach przedsiębiorstw i korporacji.
Oczywiście, kapitalizm nie zostanie przezwyciężony przez odwoływanie się do moralnego sumienia konsumentów lub błaganie tych, którzy są w rządzie. Jako zróżnicowane ruchy polityczne nie powinniśmy ograniczać naszych działań do naszych konkretnych problemów, ale rozwijać wspólne perspektywy i strategie. Obejmuje to skupienie się na ogólnej strukturze gospodarczej warunków społecznych i opracowanie odpowiednich form działania.
Jesteśmy sojuszem grup różnych ruchów społecznych w Hamburgu. W czerwcu 2018 roku zorganizujemy w Hamburgu Harbour Games i udamy się tam, gdzie korporacje i inni interesariusze zarabiają na kontynuowaniu kolonizacji i grabieży globalnego południa, katastrofalnej produkcji energii jądrowej i węgla, zarabiają na wojnie lub wykorzystywaniu zwierząt i niszczeniu przyrody. Będziemy zakłócać działanie kapitalistycznej machiny utylizacji i wysyłać sygnały, że rzeczy nie pozostaną takie, jakie są.
Wejdź do portu, zniszcz kapitalizm!
W sobotę, 23 czerwca, odbędzie się wiele akcji z kilkoma demonstracjami i działaniami na całym obszarze portu. Będziemy poruszać się na rowerach i transportem publicznym oraz demonstrować sprawiedliwość społeczną i ekonomiczną w różnych miejscach, jednocześnie poznając ważnych aktorów gospodarczych w porcie w Hamburgu.
Zaatakowaliśmy policyjną Spółdzielnię Oszczędnościowo-Kredytową Carabineros (COOPERLACAR), podkładając ładunek z zapalnikiem, który był łatwy do przygotowania, potwierdzając tym aktem naszą nienawiść i trwałą wrogość w stosunku do policji i wszystkich, którzy byli jej częścią. Raz policjant, zawsze policjant!
Wierzymy, że samo istnienie policji jest brutalne, nie jesteśmy zaskoczeni ich działaniami przeciwko komukolwiek, kto zakłóca ich porządek, jednak nie możemy pozostawać bierni wobec nieustannej agresji. Policja porywa naszych compañerxs, studentów, imigrantów i Mapuchów.
Żadna agresja nie pozostanie bez odpowiedzi!
9 lat od śmierci w akcji naszego compañero Mauricio Moralesa, przejmujemu jego pragnienie ofensywy przeciwko władzy i autorytetowi, pragnąc, aby przeważał on aktywnie w rękach companerxów i nie kończył się tylko pustymi słowami.
Siła i aktywna solidarność z compañero Juanem Aliste Vegą.
To ekscytujący czas, aby zostać feministką. W kulturze popularnej ponownie zaczęto interesować się feminizmem, a ruchy takie jak #MeToo dały kobietom głos i pewność siebie, aby skierować rozmowy na temat władzy i jej ucisku do głównego nurtu. Nastąpiła eksplozja młodych ludzi eksplorujących i omawiających, w jaki sposób rasa, płeć, seksualność i (czasami) klasa wpływają na ich życie. Ostatnie zwycięstwo działaczy w Irlandii w zapewnieniu dostępu do aborcji jest inspirującym i konkretnym przykładem tego, jak organizacje feministyczne mogą wymuszać realne zmiany w celu poprawy naszego życia.
Jednak każdy, kto zna stan “ruchu”, będzie wiedział, że wszystko nie jest różowe w obecnej atmosferze radykalnej polityki. Odradzające się dyskusje na temat rasy, płci i seksualności spotkały się z krytyką i często brakuje im rzetelnej analizy kapitalizmu i klasy. Gdy podejście do feminizmu, które nie stanowi prawdziwego wyzwania dla kapitalizmu, staje się coraz bardziej popularne, musimy znaleźć sposoby, aby polityka walki klas stała się istotna i przyjazna dla ludzi, którzy rozwijają swoje rozumienie feminizmu. W naszym własnym ruchu występuje ostry sprzeciw wobec naszych trans-towarzyszek i zbyt wiele z nich zostało odprawionych przez feministycznych polityków, ilustruje to, jak daleko jeszcze musimy posunąć się, aby ustalić wspólne rozumienie składu klasowego i solidarności. Jak więc rozwijać i promować walkę klasową, materialistyczny feminizm zarówno dla liberalnych feministek, jak i dla naszego ruchu? Teoria istnieje, ale jak możemy ją włączyć do naszej codziennej organizacji i praktyki?
Kiermasz książki, oczywiście!
Anarchistyczne księgarnie od dawna stanowią kluczową część naszego ruchu, lecz zarówno London Anarchist Bookfair, jak i Glasgow Radical Independent Bookfair, niestety po raz ostatni wystawiły swoje stoiska, nasza grupa w Edynburgu postanowiła więc zakasać rękawy i zorganizować pierwszy w historii Edynburski Anarchistyczno Feministyczny Kiermasz Książki. Jednodniowe wydarzenie ma się odbyć 21 lipca 2018 roku, mamy nadzieję stworzyć przyjazną przestrzeń dla ludzi, aby mogli dowiedzieć się więcej o anarchizmie i feminizmie, z przestrzenią dla ludzi organizujących się w terenie w celu omówienia ich pracy, rozwijania swoich pomysłów i nawiązywania kontaktów z innymi towarzyszami. Oprócz faktycznych książek, będą stragany aktywnych lokalnych grup oraz wykłady i warsztaty na różne tematy. Jak dotąd potwierdzono dyskusje i warsztaty dotyczące wielu tematów, w tym walk lokatorskich; prawa do przerywania ciąży; aktywizmu na rzecz niepełnosprawności; pomocy wzajemnej; rasy i dekolonizacji; płci; pracy seksualnej; i oczywiście podstawowe “Wprowadzenie do anarchizmu”. Będę prowadziła sesję poświęconą teorii rodzicielstwa i społecznej reprodukcji, jeśli uda mi się uporządkować myśli na czas!\
Zdając sobie sprawę z problemów, które pojawiły się w związku z ostatnimi radykalnymi wydarzeniami, robimy, co w naszej mocy, aby kiermasz był tak wszechstronny, jak to tylko możliwe. Bardzo poważnie traktujemy solidarność z naszymi towarzyszkami, a osoby, które nam udostępniają miejsce, również aktywnie wspierają sprawę transpłciowości. Oznacza to, że grupy, które dążą do podważenia podstawowego prawa osób transpłciowych do samoidentyfikacji, nie będą mile widziane na kiermaszu, podobnie jak inne grupy, które chcą promować homofobię, antysemityzm czy rasizm. Część osób organizujących to wydarzenie należy również do grup wsparcia i pomocy wzajemnej dla osób z autyzmem, i były one bardzo pomocne w przystosowaniu naszego wydarzenia dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich. Jesteśmy również wdzięczne wszystkim, którzy pomogli nam zebrać fundusze, aby zapewnić, że przez cały dzień będą darmowe i profesjonalnie prowadzone żłobki, ponieważ jest to naprawdę ważne dla konstruktywnej feministycznej organizacji.
Nie opuszczaj lekcji!
Gdzie indziej w Edynburgu, Federacja Anarchistyczna i przyjaciele rozpoczynają projekt samokształcenia “Nie pomijaj klasy!”, w celu zwiększenia naszej wiedzy i wykorzystania teorii materialistycznej, aby pomóc nam zrozumieć skład klasowy. Chociaż zawsze dobrze jest przeczytać o radykalnej polityce, impuls dla tej grupy wynika z ostatnich rozmów w ramach Federacji Anarchistycznej dotyczących tego, jak rozwinąć nasze zbiorowe zrozumienie kwestii związanych z płcią, seksualnością, niepełnosprawnością i rasą oraz jak tłumaczyć to zrozumienie w sensowną i wykonalną strategię. Jako organizacja oparta na zasadzie jedności teoretycznej i taktycznej, ważne jest, abyśmy mieli wspólne ramy do pracy, więc będziemy czytać i omawiać różne kluczowe teksty, zaczynając od The Power of Women and Subversion of the Community, klasycznego feministycznego tekstu autonomicznego autorstwa Mariarosa Dalla Costa i Selmy James. Kolejne dwa teksty to From From Resistance to Rebellion: Asian and Afro-Caribbean struggles in Britain Sivanandana i Eclipse’a oraz Re-emergence of the Communist Movement autorstwa Dauvé i Martina.
Pierwsza grupa zajęciowa odbędzie się we wtorek 26 czerwca o godzinie 19.30 w Autonomicznym Centrum Edynburskim i wszyscy są mile widziani, nie tylko członkowie AF.
Oczywiście sam kiermasz i sama grupa czytelnicza nie wystarczą, aby katapultować anarchistyczny feminizm w główny nurt i leczyć rany, które gniją w naszym ruchu, ale mam nadzieję, że te i inne inicjatywy mogą produktywnie przyczynić się do dyskusji na temat płci, seksizmu i walki klasowej i pomogą w rozwoju ruchu.
Interwencja anarchistów w urzędzie unii grecko-amerykańskiej w solidarności z więźniem Dimitrisem Koufodinasem. Dimitris Koufodinas, były członek nieistniejącej już Organizacji Rewolucyjnej 17 Listopada, prowadzi strajk głodowy, domagając się przywrócenia procedury wyjścia z więzienia i zniesienia prawa weta w Prokuraturze Najwyższej. Rządy Stanów Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii złożyły oficjalne skargi po raz ostatni, gdy Dimitris otrzymał urlop. Organizacja Rewolucyjna 17 Listopada zamordowała kilku obywateli USA, w tym szefa delegatury CIA, a także attaché wojskowego ambasady brytyjskiej w latach ich działalności.
Komunikat odpowiedzialności “Anarchistycznego Front Konfliktu w Salonikach” za umieszczenie urządzenia zapalającego przy wejściu do bloku mieszkalnego, w którym 26 maja 2018 r. przebywał radca prawny NATO Miltiadis Sarigiannidis.
“W sobotni wieczór, 26 maja, w Salonikach umieściliśmy ładunek z detonatorem przy wejściu do bloku mieszkalnego, w którym mieszka szef lokalnego biura NATO, Miltiadis Sarigiannidis. Ten prawnik akademicki, oprócz tego, że był profesorem zarówno w Akademii Policyjnej, jak i Wyższej Interdyscyplinarnej Szkole Wojennej, obecnie działa jako radca prawny dla NATO.
Na początku maja M. Sarigiannidis uczestniczył również jako mówca na międzynarodowej konferencji NATO w Salonikach. Panel prawników NATO, naukowców i wysokiej rangi oficjeli prowadził trzydniową dyskusję, o kształtowaniu prawnych aspektów przyszłości “sojuszu”. Ten think-tank NATO, który nie tylko zapewnia prawne zatuszowanie morderczych planów NATO, ale także aktywnie uczestniczy w kształtowaniu strategicznych planów Sojuszu, ma ręce ubrudzone krwią uciskanych.”
(tłumaczenie z fragmentów greckiego komunikatu przetłumaczonego na angielski przez Nae Clone)