Είναι σαφές ότι ποτέ άλλοτε η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ δεν ήταν τόσο κοντά σε διπλωματικό και πολιτικό επίπεδο. Ωστόσο, ο πήχης έχει τεθεί ψηλά. Πολλά απομένουν να γίνουν ακόμα για να πει κανείς με βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται περί μίας συγκυριακής προσέγγισης. Όλα δείχνουν ότι οι μελέτες που έχουν υποβληθεί για κοινά ενεργειακά πρότζεκτ ακόμα αναζητούν χρηματοδότηση. Όσο θα καθυστερεί η υλοποίησή τους, τόσο θα πληθαίνουν οι αμφιβολίες της Ελλάδας και της Κύπρου για τις πραγματικές προθέσεις του Ισραήλ ως προς το αντίπαλό τους δέος - την Τουρκία.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η ταχύτητα με την οποία η ενημέρωση «διακινείται» στη σύγχρονη κοινωνία αυξάνεται σταθερά. Για το δημοσιογράφο, η γρήγορη κάλυψη σημαίνει λιγότερο χρόνο για την επιλογή και την επεξεργασία της είδησης. Επιπλέον, η χρονική διαφορά ανάμεσα στο γεγονός και την κάλυψη να μειώνεται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι δημοσιογράφοι να έχουν στη διάθεσή τους λιγότερο χρόνο για να διερευνήσουν ένα θέμα. Αυτές οι εξελίξεις σηματοδοτούν ότι το επάγγελμα της παραδοσιακής δημοσιογραφίας μπορεί να παρακαμφθεί αρκετά εύκολα. Ήδη αυτό εν μέρει γίνεται με την αύξηση των κάθε λογής ιστολογίων, σελίδων κοινωνικής δικτύωσης και ιστοσελίδων που προέρχονται είτε από δημοσιογράφους ή απλούς πολίτες.
Παρόλο που από τις τάξεις της σημερινής συγκυβέρνησης αποκρούονται τα όποια σενάρια περί πρόωρων εθνικών εκλογών, το κλίμα τους φαίνεται πως κυριαρχεί στη δημόσια ατζέντα. Σε αυτό σημαίνων είναι ο ρόλος που διαδραματίζουν ποικίλα δημοσιογραφικά κέντρα, ιδιαίτερα όμως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Καθόλο τον τελευταίο χρόνο, από τη στιγμή δηλαδή που σύμβουλοι του επικεφαλής της Νέας Δημοκρατίας τον ενθάρρυναν, ατυχώς, να υιοθετήσει το σύνθημα «φύγετε», η εκλογολογία πρωταγωνιστεί στην εγχώρια καθημερινότητα.
Ο βαθμός φτώχειας παραμένει σήμερα στη Γερμανία υψηλότερος από ό,τι στη Γαλλία: 17% του πληθυσμού έναντι 14%. Η γαλλική ανεργία υπερβαίνει την γερμανική, όμως η φτώχεια πλήττει σαφώς μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού στη Γερμανία - άνεργους, αλλά και εργαζόμενους- από ό,τι στη Γαλλία. Η προϊούσα εξαθλίωση και φτώχεια διαβρώνουν την εμπιστοσύνη και αισιοδοξία του κόσμου της εργασίας στη Γερμανία, ενώ στη Γαλλία τα θύματα καλύπτονται από συστήματα κοινωνικής προστασίας, που όμως και αυτά διαβάλλονται ως «βάρη», από τα οποία η οικονομία θα όφειλε να απαλλαγεί το συντομότερο.
Πρώτη κατηγορία αρνητικών σχολίων. Η φοιτήτρια λογικά είναι σεξουαλικά ενεργή και έχει δει γεννητικά όργανα. Γιατί να μην δει άλλο ένα (του ρασοφόρου); Εδώ έχουμε την τιμωρητική στάση της κοινωνίας απέναντι στη γυναικεία σεξουαλικότητα, αφού έχεις κάνει σεξ ή είσαι σε ηλικία που μάλλον έκανες-ή θα κάνεις, είσαι βρώμικη, έχεις «χαλάσει», δεν μπορεί κάποιος να σε παρενοχλήσει, αφού δεν είσαι δα και καμιά «αθώα».
Κεντρική στην ιδέα και λόγος οργάνωσης της Documenta14 της γερμανικής πόλης Κάσελ που φέτος για πρώτη φορά λαμβάνει χώρα και στην Αθήνα είναι, κατά τους οργανωτές του θεσμού, η κατανόηση από τους διεθνείς συμμετάσχοντες της ευρύτερης έννοιας του τι σημαίνει... «Αθήνα». Και ενώ έχουν γίνει πολλές προσπάθειες προς πάσα σχεδόν κατεύθυνση για τη λύση αυτού του «γρίφου», η διπλή έκθεση των Jack Pierson και της Μαρίνας Καρέλλα, με θέμα τον Κωνσταντίνο Καβάφη, που ανοίγει απόψε στη Γκαλερί Ζουμπουλάκη πιθανόν να αποφέρει μια ικανοποιητική απάντηση σε αυτό το σιβυλλικό ερώτημα.
Η επανεκκίνηση των συνομιλιών στη Νέα Υόρκη με την προτροπή του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες φέρει τον Νίκο Αναστασιάδη και τον Μουσταφά Ακιντζί ενώπιον των ιστορικών ευθυνών τους. Στην πραγματικότητα αυτό που διακυβεύεται στη συγκεκριμένη κρίσιμη καμπή είναι η ηγετικότητα και των δύο. Στον νέο κύκλο διαπραγματεύσεων στη Γενεύη θα κριθούν η προσήλωση και η αποφασιστικότητά τους να καταλήξουν σε συμφωνία. Πρωτίστως, όμως, θα κριθεί το πολιτικό τους διαμέτρημα.
Βέβαια, δεν παύουν να πρωταγωνιστούν οι έντονοι διαπληκτισμοί, οι ακρότητες, οι προκλήσεις και τα παραληρήματα αμφοτέρων των πλευρών! Η λύση και εδώ είναι η αριστοτελική μεσότητα, η οποία είναι καλό να πρυτανεύει σε κάθε έκφανση του ανθρώπινου «γίγνεσθαι». Δηλαδή, χρειάζεται να μετριαστούν τα ενοχλητικά καμώματα κι επιτέλους να συνασπιστούμε όλοι υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων συλλήβδην, διότι περί αυτού πρόκειται και ας μην «πλανώμεθα πλάνην οικτράν»!
Ο κεντρικός του ήρωας, ο επιθεωρητής Άντερς, είναι ένα περίεργο κράμα αντιθέσεων. Αποφασιστικός, ριψοκίνδυνος, σκληρός και άτρωτος όσον αφορά τη δουλειά του, μα τρυφερός, ρομαντικός, στοργικός και αφοσιωμένος με τη γυναίκα του και το παιδί του. Προσπαθεί να αφήσει τα προβλήματα της υπηρεσίας του εκτός σπιτιού και η μυστική λέσχη κυρίων της οικίας Οικονομίδη έχει για εκείνον τη μεγαλύτερη αξία. Δεν χειραγωγείται από τα πάθη του, κατά την προσφιλή συνήθεια της σκανδιναβικής κουλτούρας, αλλά διακατέχεται από αγωνίες και άγχη που κάποιες φορές δυσκολεύεται να διαχειριστεί.
Το δημοφιλές πρόγραμμα Erasmus έχει δώσει μέχρι σήμερα την ευκαιρία σε πάνω από 3 εκατομμύρια φοιτητές σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση να μετακινηθούν για να σπουδάσουν ή να πραγματοποιήσουν πρακτική άσκηση σε μια άλλη χώρα. Αντίστοιχα από την Ελλάδα, μετακινήθηκαν το διάστημα 1987-2013, 52.091 φοιτητές, 3.091 καθηγητές και 1.260 μέλη λοιπού προσωπικού. Στον τομέα της σχολικής εκπαίδευσης και της κατάρτισης έχουν μετακινηθεί όσον αφορά στη χώρα μας 11.013 άτομα από φορείς εκπαίδευσης και κατάρτισης, ενώ αντίστοιχα έλαβαν χρηματοδότηση 738 σχολεία.
Πρωταγωνιστής και αρωγός αυτής της προσπάθειας που ονομάσθηκε «Η Καναδική Πρωτοβουλία για τη Λέσβο» ήταν ο Ρόμπερτ Πεκ, πρώην πρέσβης του Καναδά στην Ελλάδα, ο οποίος εγκαινίασε αυτό το όνειρο, καταθέτοντας πρώτος την κληρονομιά της θείας του. Στόχος ήταν να μετατραπεί το νεοκλασικό σπίτι της Μυτιλήνης, κληροδότημα της Νέλλυς Μπίνου, σε ένα σπίτι αγάπης με στόχο την προστασία των παιδιών που είναι ευάλωτα στην εκμετάλλευση, και με αιχμή του δόρατος τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες και μετανάστες μικρής ηλικίας, που ζουν πίσω από συρματοπλέγματα ή σε πρόχειρους καταυλισμούς στη Λέσβο.
Μπορεί να πέρασαν μόλις λίγες παραπάνω από 100 μέρες στην προεδρία αλλά ο κάτοικος της 1600 Pennsylvania Avenue έχει επιδείξει πρόοδο στη διεθνή πολιτική. Φαίνεται να ξέχασε τον εαυτό του ως υποψήφιο καθώς και τον προεκλογικό λόγο του κατά του Ισλάμ και ο Πρόεδρος πλέον να έμαθε την βασική αρχή της εφαρμοσμένης πολιτικής, πως οι προεκλογικές υποσχέσεις είναι ανούσιες στη θέα του διεθνούς παιγνίου. Είναι ολοφάνερο πως το έμαθε.
Στη δεκαετία του '70 όταν τα πατητήρια και οι στάβλοι εξαφανίζονταν και τα γνωστά εργαλεία-αντικείμενα της αμπελουργίας έφευγαν απο τα χωράφια και ανέβαιναν στους τοίχους σαν διακοσμητικά Artifacts η παραγωγή του κρασιου μας μειώνονταν. Έτσι προτιμούσαμε να πίνουμε μέσα στο χειμώνα το beaujolais από Γαλλία αλλά όχι το γιοματάρι από τα Σπάτα. Έτσι το Αρβανίτικο βαπτισμένο και γνωστό Λιόπεσι έγινε Παιανία, το Τουρκολίμανο Μικρολίμανο, τα Κιούρκα άλλαξαν σε Αφίδνες, η Μάντρα τιλτοφορείται σε Ειδυλλία, η Ξυλοκερατέα σε Ταμπούρια και η Κερατέα ενδεχομένως κάποια στιγμή στο μέλλον να μετονομασθεί σε «Θορικό» (η τελευταία πάντως ονομασία καλά κρατά και αντέχει...).
Οι περισσότερες ψυχολογικές θεωρίες που θα διαβάσουμε επιβεβαιώνουν πως ένας άνθρωπος είναι ευτυχισμένος ακριβώς όταν αποδέχεται τον εαυτό του. Μας λένε ακόμα πόσο σημαντική είναι η σχέση ενός παιδιού με τη μητέρα του στη διαδικασία διαμόρφωσης της αυτοπεποίθεσης και της προσωπικότητάς του. Δεν μπορώ καν να φανταστώ πόσο δύσκολη είναι η ζωή για ένα παιδί που ίσως, από την προεφηβεία ακόμη, βλέπει τον εαυτό του σαν «διαφορετικό» από τα αναμενόμενα και επιπρόσθετα απορρίπτεται απ' τους γονείς του.
Ωστόσο, το Grand Bargain έχει υπάρξει αργό στο να εμπνεύσει πραγματική αλλαγή. Χρειάστηκαν εννέα μήνες για να συμφωνηθεί το ποιοι είναι οι «τοπικοί ανταποκριτές-φορείς» (local respondents) και τι σημαίνει η «όσο το δυνατόν πιο άμεσα» χρηματοδότησή τους. Έχει συζητηθεί αρκετά η «τοπικοποίηση» της ανθρωπιστικής βοήθειας χωρίς όμως να βρίσκονται οι τοπικοί παράγοντες στο τραπέζι των συζητήσεων/αποφάσεων.
Ταυτόχρονα το εκλογικό σύστημα στη Γαλλία, το οποίο είναι «γκωλικών» προδιαγραφών εξασφαλίζει τη σταθερότητα επειδή πριμοδοτεί την πολιτική δύναμη που προηγείται με τη λογική της εξασφάλισης σταθερής και αποτελεσματικής διακυβέρνησης. Έτσι ο κ. Μακρόν που πήρε 24% στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών κυριάρχησε στο δεύτερο γύρο με ένα θριαμβευτικό ποσοστό 66% και το κόμμα του, που εξασφάλισε 32% στον πρώτο γύρο των βουλευτικών εκλογών, μπορεί να φτάσει στο δεύτερο γύρο που θα πραγματοποιηθεί αυτή την Κυριακή στις 400 έδρες επί συνόλου 577.
Και βέβαια δεν υπάρχει έλλειψη καλών οικονομολόγων. Αυτό θα ήταν το επιθυμητό, γιατί εύκολα θα τους αλλάζαμε. Η έλλειψη αφορά τη λέξη «βούληση». Ένας όρος με άπειρες προεκτάσεις είτε σε χώρους τους οποίους φανατικά επιμένουμε να μην αγγίζουμε, είτε στην εικόνα του αδύνατου που «καταφέραμε» να χαρίσουμε στα ισχυρά κέντρα λήψης αποφάσεων. Μοιάζουμε απλοί θεατές στο θέατρο του παραλόγου, στη χαμένη έννοια των λέξεων, στις ψεύτικες υποσχέσεις, και δυστυχώς χωρίς αίσθηση ενός καλύτερου αύριο.
Ακούγεται ρομαντικό αλλά τo ζήτημα είναι πως την ένωση δεν την αντιλαμβάνονται όλοι με τον ίδιο τρόπο και δεν είναι μονοδιάστατη. Ύστερα από τόσα χρόνια κοινοτικής εμπειρίας φαίνεται πως οι ευρωπαϊκές συνθήκες, όντας δυσνόητες και ογκώδεις δεν γίνονται αντιληπτές από τους πολίτες τόσων πολλών και διαφορετικών κρατών στην Ευρώπη. Οι εξελίξεις των τελευταίων χρόνων στην Ε.Ε θέτουν επιτακτικά μεγάλα ερωτήματα για την μορφή που πρέπει να έχει αυτό το σύνθετο και μακρινό από τον απλό κόσμο εγχείρημα. Οι απογοητεύσεις συσσωρεύονται, τα exit πραγματοποιούνται, ως εκλογικές επιλογές προκρίνονται ακροδεξιοί ή τεχνοκράτες τραπεζίτες και η οικονομική ανισότητα μεταξύ των Ευρωπαίων εντείνεται.
Καταλυτικό ρόλο στον ορθό χειρισμό της αποτυχίας διαδραματίζει και η στάση των γονέων, η οποία δεν θα πρέπει να είναι απορριπτική και επικριτική. Αντίθετα, είναι σημαντικό με τη στάση τους οι γονείς να παρέχουν στήριξη και αποδοχή στον έφηβο, ο οποίος νοιώθει άσχημα που δεν κατάφερε να ανταποκριθεί όχι μόνο στις δικές του προσδοκίες αλλά και στις προσδοκίες των γονιών του. Με τη στάση τους πρέπει να βοηθήσουν το παιδί τους από τη μία να κατανοήσει ότι η αποτυχία είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης και από την άλλη να είναι προετοιμασμένο παρά την αποτυχία να συνεχίσει τις προσπάθειες του, προκειμένου κάποια στιγμή να φθάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.