ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...
Όπου τα χρυσόψαρα μπορει να δαγκώσουν σαν καρχαρίες και οι γοργόνες δεν μπορουν τα μακροβούτια...
Τρίτη, 18 Απριλίου 2017
Τροια
Να
που έπεσε κι η Τροία
κι ο
Δούρειος στη μέση της αγορας
με
την κοιλια να χάσκει
κι η
Ανδρομάχη να βυζαίνει νόστο στ’ αλώνια του Πόντου
κι
ούτε Έκτωρας, ούτ’ Αχιλλέας
κι ο
Οδυσσέας στο μεσιανο κατάρτι δεμένος
κι ο
Πάρις, άφαντος
κι ο Αγαμέμνωνας σφαγμένος
κι ο Αγαμέμνωνας σφαγμένος
Να
που κάηκε πια κι η Τροία
κι ο ποιητής
κι ο ποιητής
ούτε λόγο πια για την Ελένη
ούτε
κουβέντα για τα χαμένα τα κλειδια της
που
κοιμούνται αδέποτα κάπου στη Φρυγία
Κείνη,
ξυπόλητη στ’ αρμυρίκια
μια
κοιτάει κατα την Τένεδο
και
μια κατα την Ίδα
Αχ,
Ελένη
φωτια και βροχη
ζάχαρη κι αλάτι
του έρωτα και του πολέμου
της σαϊτιας
και του φιλιου
της ξεριζωμένης ελιας
της χαρακιας στο στήθος μου
της θάλασσας π' αρνήθηκες
Να που χάθηκε πια κι η Τροία
κι ούτε ένας Όμηρος να φτιάξει μια καινούργια
κι ούτε μια Έριδα
να γράψει στην καρδια μας
«τῇ καλλίστῃ«
νά 'χουμε και μεις για κάτι να πολεμάμε...
της ξεριζωμένης ελιας
της χαρακιας στο στήθος μου
της θάλασσας π' αρνήθηκες
Να που χάθηκε πια κι η Τροία
κι ούτε ένας Όμηρος να φτιάξει μια καινούργια
κι ούτε μια Έριδα
να γράψει στην καρδια μας
«τῇ καλλίστῃ«
νά 'χουμε και μεις για κάτι να πολεμάμε...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου