Το Σάββατο λοιπόν στις 14/3/2015 στις 22:30 και
τη Δευτέρα στις 16/3/2015 στις 13:00
στην αίθουσα Τώνια Μαρκετάκη (Λιμάνι, Αποθήκη) θα γίνουν οι πρώτες επίσημες προβολές της ταινίας.
Θα είμαστε εκεί, να είσαστε κι εσείς...
Τα πράγματα είναι πολύ απλά γι'αυτό και μοιάζουν τόσο μπερδεμένα: ανήκουμε σε μια γενιά που μεγάλωσε με την πλάτη στον τοίχο..
Σπασμένα καρέ μνήμης σαν αναμνήσεις από κάποιο όνειρο. Σήμερα μιξάρουμε το SHA-LA-LA
Τα διάφορα αφιερώματα γίνονται κυρίως απο μπούληδες και μπούλες που στην καλύτερη θυμούνται τη Whitney Houston και τον Σιδηρόπουλο (μπλιάχ) όταν το παίζουν γνώστες.
-Και εμένα τι με νοιάζει το storyboard ρε; - θα ρωτήσεις - εγώ την ταινία θέλω να δω, γυρίστε την και φώναξε με μετά.
-«η Γενιά είχε τον Θοδωρή τον Ηλιακόπουλο, έναν ποιητή μακρινών αποστάσεων του οποίου οι στίχοι ξέφευγαν (από τότε) από τα στενά όρια της πανκ αμφισβήτησης. »
-««το Marathon Man μού θυμίζει όλο αυτό!» λέει ο Γλυνέλης.»
-««Δυο κολλητά γυρίσματα, 102 πιθανά και απίθανα προβλήματα. Κι ο Μιχάλης είναι ευχαριστημένος από το υλικό! Δηλαδή, δεν καταλαβαίνουμε Χριστό….»
-««Εκτός και αν το συγκροτήματα τού «Εδώ δεν υπάρχει Άσυλο» δεν ήταν τελικά «εκεί έξω», αλλά «εδώ μέσα»…»
-Αν αυτό είναι το πρώτο βήμα για το ντοκυμαντέρ, τι μάς περιμένει στη συνέχεια;
-Σε λίγο ανεβαίνει ο Μιχάλης, με πιάνει σε μια γωνιά: «μαλάκα, γυρίσαμε τη σκηνή καλύτερα κι από το να είχαμε ηθοποιούς, δεν θα το πιστέψεις όταν τη δεις –τι είναι αυτοί;» Χαμογελάω –«είναι τα ινδάλματά μου», σκέφτομαι. Αλλά δεν λέω τίποτα.
-«Γιατί ν΄αλλάξουμε;» αναρωτιέται ο Λούης. «Μήπως άλλαξε ο κόσμος; Άλλαξε το στρίμωγμα που τρώγαμε τότε; Απλώς τώρα έχουμε περισσότερες υποχρεώσεις».
«Επειδή τελικά, όσοι μεγάλωσαν στο «σπίτι των καταραμένων» ξέρουν ότι εκεί μέσα ο αυτοσαρκασμός είναι προϋπόθεση επιβίωσης»
«...αλλά ο ΠΗΓΑΣΟΣ δεν είναι πια εκεί –έχει γκρεμιστεί και στη θέση του υπάρχει πλέον μια πολυκατοικία…»
Ξέρω πώς, ότι γίνεται με κόπο αξίζει τον κόπο αλλά ξέρω κιόλας πώς, όταν θα φωνάξει ο Μιχάλης «πάμε πάλι!» όλοι τους θα βρεθούν δίπλα του φρέσκοι σαν την αυθάδεια…
Εκείνη την Κυριακή, η νίκη του Ολυμπιακού δεν ήταν η μοναδική θρυλική ιστορία που γράφτηκε. Ούτε η σημαντικότερη –για μένα τουλάχιστον –κι ας είμαι φόλα γάβρος…