Όσοι δεν μοιράζονται τον αγώνα για τη νίκη,
θα μοιραστούν σίγουρα την ήττα!
Οι απολυμένοι της ACS Αλίμου, Γλυφάδας θα νικήσουν
Στις αρχές Αυγούστου και χωρίς καμιά προειδοποίηση η ACS Αλίμου(Αφοι Σακκά Ο.Ε) κλείνει νύχτα πετώντας τους εργαζόμενους στο δρόμο. Στις αρχές Σεπτέμβρη το ίδιο συμβαίνει και στην ACS Γλυφάδας (Μπαχούμας Γ. Χατζησπύρος Ν. & Σια Ο.Ε) ενώ ταυτόχρονα το πελατολόγιο καθώς και το σύνολο των εργασιών μεταφέρονται στο νέο κατάστημα της ACS Αργυρούπολης (Παναγιώτης Γ. Λάζαρης & ΣΙΑ Ε.Ε.). Η ACS κρυπτόμενη πίσω από την επωνυμία Αφοί Σακκά Ο.Ε. και Μπαχούμας Γ. Χατζησπύρος Ν. & Σια Ο.Ε απολύει όλους τους εργαζόμενους ενώ τους χρωστά ήδη δεδουλευμένα και άδειες και αρνείται να καταβάλει τις αποζημιώσεις απόλυσης. Εκτός αυτού, τους εκβιάζει «προτείνοντας» τους να παραιτηθούν των παραπάνω δικαιωμάτων τους ώστε να τους επαναπροσλάβει με νέες ατομικές συμβάσεις των 490 ευρώ στο «νέο» υποκατάστημα της ACS στην Αργυρούπολη.
Η ΑCS Διεθνείς Μεταφορές και Διευκολύνσεις Α.Ε.Ε βασιζόμενη στο ‘’νόμιμο και ηθικό’’ σύμφωνα με τους νόμους, σύστημα δικαιόχρησης (franchise), εξαπολύει επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους. Με αυτό το καλοστημένο τέχνασμα, η εταιρεία απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους κάτω από ένα ενιαίο «brand name» χωρίς καθόλου υποχρεώσεις προς αυτούς. Η μητρική ACS δηλώνει πως για τους 2.500 εργαζόμενους στα 350 υπόκαταστήματά της δεν φέρει καμιά ευθύνη όσον αφορά μισθούς, επιδόματα, αποζημιώσεις απόλυσης και εξοπλισμό προστασίας, ανοίγοντας το δρόμο στα επιμέρους αφεντικά να καταστρατηγούν τα δικαιώματα των εργαζομένων. Παρ’όλα αυτά, οι εργαζόμενοι της ACS είναι υποχρεωμένοι σε όλο το ωράριο εργασίας να φέρουν το ίδιο λογότυπο ACS (δηλ. της μητρικής εταιρείας) σε αποδεικτικά παραλαβής-παράδοσης, στην ενδυμασία και στα οχήματα. Επιπλέον οι πωλητές της εταιρείας σε οποιοδήποτε υποκατάστημα της χώρας κλείνουν συμβόλαια με τους πελάτες αποκλειστικά στο όνομα της ACS Διεθνείς Μεταφορές και Διευκολύνσεις Α.Ε.Ε και όχι με τις επιμέρους επωνυμίες. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτή η στρατηγική της εταιρίας αφορά όλα τα υποκαταστήματά της με αποτέλεσμα λιγότερους, πιο κακοπληρωμένους και εντατικοποιημένους εργαζόμενους.
Ας μη γελιόμαστε, μέσα στον καπιταλισμό κουμάντο κάνουν τα αφεντικά, πόσο μάλλον ο Φέσσας του ομίλου Infoquest, πρόεδρος του Δ.Σ της ACS, μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων και το επιτελείο του (Ρούσσος, Μενεγάκης, Γεωργαντζής κ.α) που διατηρούν άριστες σχέσεις με όλες τις κυβερνήσεις. Εδώ αξίζει να επισημάνουμε πως το 2011, ο τωρινός πρόεδρος (κι αυτός!) της ACS Παντελής Τζωρτζάκης ανέλαβε καθήκοντα Συμβούλου του Πρωθυπουργού επί θεμάτων Τεχνολογιών, Πληροφορικής και Επικοινωνιών, ενώ από τον Ιούνιο του 2011 μέχρι και το Μάιο του 2012 διετέλεσε Υφυπουργός, στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.
Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η περίπτωση της αναδιάρθρωσης της ACS είναι μόνο ένα κομμάτι της αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων και κατ’ επέκταση του κεφαλαίου που σε καιρούς μειωμένων ευκαιριών ψάχνει να βρει σανίδες σωτηρίας για να διατηρήσει τη συσσώρευση κέρδους εις βάρος, φυσικά, των εργαζομένων. Τα αφεντικά, μικρά και μεγάλα, αξιοποιούν ένα βασικό εργαλείο: Τις ελευθερίες που τους δίνουν τα λεγόμενα “μνημόνια” ώστε να υποτιμήσουν την εργατική δύναμη για να δουλεύουμε περισσότερο, φτηνότερα και χωρίς να βγάζουμε άχνα. Είναι ξεκάθαρο ότι το κράτος είναι εργαλείο του κεφαλαίου. Σε πολλές περιπτώσεις τα αφεντικά, μέσω του φόβου της ανεργίας, της οικονομικής αλλά και κοινωνικής εξαθλίωσης πετυχαίνουν τον σκοπό τους κερδίζοντας έδαφος στον ταξικό πόλεμο. Όμως σ’ αυτήν την αρνητική συγκυρία δίνονται και ένα πλήθος μικρών και μεγαλύτερων αγώνων με χαρακτηριστικά που ξεφεύγουν από τον κλασικό θεσμικό συνδικαλισμό.
Ένας τέτοιος αγώνας είναι και αυτός των απολυμένων των 2 υποκαταστημάτων που δημιούργησαν την Επιτροπή Εργαζομένων ACS Αλίμου και Γλυφάδας όπου με την στήριξη της Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ), αλλά και τις «κοινωνικές πλάτες» αλληλέγγυων και συλλογικοτήτων της περιοχής (αναρχική συλλογικότητα ναμούς, ανοιχτή συνέλευση Ελληνικού-Αργυρούπολης και στη συνέχεια ο κοινωνικός χώρος Υπόστεγο), όπως επίσης και κλαδικών(ιεραρχικά δομημένων) συνδικαλιστικών οργάνων (ΣΕΤΤΕΑ), διεκδικούν από τα αφεντικά τα δεδουλευμένα τους, τις αποζημιώσεις τους, αλλά και αναγνώριση της σύμβασης εργασίας με τον παλιό μισθό. Μέσα από οριζόντιες δομές και χωρίς αντιπροσώπους και πεφωτισμένους ηγέτες διεξάγουν έναν αγώνα με μέσα που έχουν επιλέξει οι ίδιοι, χωρίς να δεσμεύονται αποκλειστικά από την θεσμικότητά τους. Σε μια περίοδο μάλιστα, όπου κράτος και αφεντικά καταπατούν τους ίδιους τους θεσμούς, ένας αγώνας προσκολλημένος σε γραφειοκρατικές και θεσμολαγνικές τακτικές, μπορεί να οδηγήσει μόνο στην ήττα. Αντίθετα, σωματεία, συνελεύσεις και πρωτοβουλίες εργαζομένων που προκρίνουν την αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς με την ουσιαστική, ενεργό συμμετοχή όλο και περισσότερων εργαζομένων τόσο στις αποφάσεις όσο και στην υλοποίηση τους έχουν πετύχει ένα πλήθος από μικρές φαινομενικά νίκες (ανάκληση απολύσεων, καταβολή δεδουλευμένων κλπ). Τέτοιες νίκες αποτελούν παρακαταθήκη για τους ταξικούς αγώνες εν γένει, αφού από τη μία αποτελούν ανάχωμα για τα σχέδια των αφεντικών και από την άλλη δυναμώνουν την πίστη των εργαζομένων για έναν αντιιεραρχικό δυναμικό συνδικαλισμό μακριά από τον έλεγχο των κομμάτων και την συνδιαλλαγή με τα αφεντικά.
Εμείς, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των εργαζομένων της ACS Αλίμου και Γλυφάδας αφού πιστεύουμε ότι κάθε μερικός αγώνας με χαρακτηριστικά που προκρίνουν την αυτοοργάνωση και την συλλογική από τα κάτω διεκδίκηση, ξεφεύγει από τα όρια του συντεχνιακού και είναι υπόθεση όλης της εργατικής τάξης. Είναι αγώνας για την αξιοπρέπεια και συμβάλει στην όξυνση της ταξικής πάλης όπως και κάθε αδιαμεσολάβητος αγώνας που γίνεται σε ταξική και κοινωνική βάση. Άλλωστε για εμάς η λύση δεν είναι ένας πιο ανθρώπινος καπιταλισμός ούτε ένα γύρισμα «στα παλιά» όταν οι εργασιακές συνθήκες ήταν καλύτερες, αλλά η καταστροφή του κράτους και της μισθωτής εργασίας και η κοινωνική απελευθέρωση.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ACS ΑΛΙΜΟΥ ΚΑΙ ΓΛΥΦΑΔΑΣ
Η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΠΟΡΕΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 9/11, 11:00 , ΠΛ. ΣΟΥΡΜΕΝΩΝ
Τις τελευταίες μέρες μοιράζεται σε σχολεία της περιοχής κείμενο ενάντιας στια παρελάσεις εν όψει των εορτασμών για την 28η Οκτωβρίου
ΕΝ ∆ΥΟ ΕΝ ∆ΥΟ.. ΠΡΟΒΑ ΓΙΑ ΣΤΡΑΤΟ;
Την 28η Οκτωβρίου του 1940 ο Μεταξάς δέχεται τελεσίγραφο από τους Ιταλούς, που ήταν στην ουσία κήρυξη πολέµου και απαντάει µε τη φράση «Alors c’est la guerre», δηλαδή «Λοιπόν είναι πόλεµος». Αυτό δεν το έκανε επειδή ήταν ενάντια στο φασισµό, αλλά επειδή το ελληνικό κράτος ήταν προτεκτοράτο της Αγγλίας, η οποία βρισκόταν ήδη σε πόλεµο µε τους Ιταλούς. Οπότε δηµιουργήθηκε το παράδοξο φαινόµενο ένα φασιστικό καθεστώς να πολεµάει ένα άλλο φασιστικό καθεστώς.
Ερχόµενοι στο σήµερα, αξιοπερίεργο είναι το γεγονός πως οι εορταστικές εκδηλώσεις της ηµέρας αυτής δεν περιέχουν τίποτα το αντιφασιστικό, αλλά ακριβώς το αντίθετο. Φαίνεται λοιπόν να δείχνουν µε τους υπερπατριωτικούς λόγους που εκφωνούνται για το ‘’µεγαλείο’’ της φυλής, τις µιλιταριστικές παρελάσεις του στρατού και της µαθητικής νεολαίας, που παραπέµπουν και θυµίζουν ολοκληρωτικά στρατιωτικά καθεστώτα, ότι το ελληνικό κράτος συνεχίζει να τιµά όλες αυτές τις εκδηλώσεις που ο φασισµός κι ο εθνικισµός ‘’εφηύρε’’ για να στηρίξει και να δοξάσει την ύπαρξή του. Έτσι λοιπόν, µεγαλώσαµε θεωρώντας δεδοµένες τις παρελάσεις στις εθνικές γιορτές… ΟΜΩΣ… τα πράγµατα δεν είναι ακριβώς έτσι. Οι παρελάσεις κινούνται πάντα στη λογική της συµπαγούς και οµοιόµορφης εµφάνισης (στολή, βηµατισµός ευθυγράµµιση) και στην επιδίωξη συγχώνευσης της ατοµικότητας, καλλιεργώντας παράλληλα διακρίσεις όπως, για παράδειγµα, αγόρια µπροστά, κορίτσια πίσω, ψηλοί/ές µπροστά, κοντοί/ές πίσω και κυρίως άξιοι/ες µπροστά και οι πληβείοι πίσω. Μάλιστα µόνο η ‘’επίλεκτη’’ εξάδα πηγαίνει συνήθως στη δοξολογία και παρελαύνει πάντα µπροστά, διαχωρισµένη από τον υπόλοιπο µαθητικό «όχλο».
Το σχολείο µε τη σειρά του δηµιουργεί ένα κλίµα τροµοκρατίας απένατι στους µαθητές, προκειµένου να παραστούν στην παρέλαση, καθώς οι περισσότεροι αγνοούν πως η συµµετοχή τους είναι προαιρετική και όχι υποχρεωτική. Έτσι, είτε τους δίνεται η υπόσχεση ότι θα σβηστούν οι απουσίες τους, αν λάβουν µέρος, είτε εκβιάζονται µε το ότι αν δεν παρελάσουν θα τιµωρηθούν µε νέες απουσίες. Σε ακραίες µάλιστα περιπτώσεις οι σχολικοί φορείς φτάνουν και στην απειλή της αποβολής. Αυτό σίγουρα καταδεικνύει ότι το σχολείο λειτουργεί και ως µέσο διατήρησης φασιστικών µεθόδων και πρακτικών.
Εµείς ως αναρχικοί είναι προφανές πως βρισκόµαστε στην αντίπερα όχθη αυτού του εθνικιστικού παραλόγου που προστατεύει ένα θεσµό, ο οποίος καλλιεργεί το µίσος και τον πόλεµο ανάμεσα στους καταπιεσμένους µε εθνικά και φυλετικά κριτήρια.
∆ΕΝ ΤΙΜΑΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΜΕ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ
Κανείς δεν λυπάται όσους συμπεριφέρονται σαν ηττημένοι πριν καν
δώσουν τις μάχες τους
Οι απολυμένοι της ACS Αλίμου θα νικήσουν
Στις αρχές Αυγούστου και χωρίς καμιά προειδοποίηση οι πράκτορες του υποκαταστήματος της ACS Αλίμου, με την επωνυμία Αφοί Σακκά Ο.Ε. ανακοινώνουν στους εργαζομένους πως το μαγαζί θα μεταφερθεί στη λεωφόρο Κύπρου 158 στην Αργυρούπολη και ότι στο εξής θα λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση. Η ACS κρυπτόμενη πίσω από την επωνυμία Αφοί Σακκά Ο.Ε. απολύει όλους τους εργαζόμενους ενώ τους χρωστά ήδη δεδουλευμένα και άδειες και αρνείται να καταβάλει τις αποζημιώσεις απόλυσης. Εκτός αυτού, τους εκβιάζει «προτείνοντας» τους να παραιτηθούν των παραπάνω δικαιωμάτων τους ώστε να τους επαναπροσλάβει με νέες ατομικές συμβάσεις των 490 ευρώ στο «νέο» υποκατάστημα της ACS στην Αργυρούπολη. Με ακριβώς την ίδια πολιτική ακολούθησε το κλείσιμο του υποκαταστήματος της Γλυφάδας, αρχές Σεπτέμβρη.
Η συγκεκριμένη κίνηση της ACS αλλά και το γεγονός ότι κρύβεται πίσω από επωνυμίες τρίτων δεν ήταν μεμονωμένη αλλά εντάσσεται σε ένα γενικότερο σχέδιο της εταιρίας ώστε να χρησιμοποιεί παντού τα διακριτικά της αλλά παράλληλα να αποκλείει την εταιρική συνδικαλιστική εκπροσώπηση(και άρα συμβάσεις με μισθούς κατά πολύ υψηλότερους) και να δηλώνει πως δεν φέρει καμία ευθύνη στην περίπτωση που καταστρατηγούνται τα εργασιακά δικαιώματα των υπαλλήλων της. Πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι αυτή η στρατηγική της εταιρίας αφορά όλη την περιοχή των νοτίων προαστίων με αποτέλεσμα λιγότερους, πιο κακοπληρωμένους και εντατικοποιημένους εργαζόμενους.
Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Η περίπτωση της αναδιάρθρωσης της ACS είναι μόνο ένα κομμάτι της αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων και κατ’ επέκταση του κεφαλαίου που σε καιρούς μειωμένων ευκαιριών ψάχνει να βρει σανίδες σωτηρίας για να διατηρήσει τη συσσώρευση κέρδους εις βάρος, φυσικά, των εργαζομένων. Τα αφεντικά, μικρά και μεγάλα, αξιοποιούν ένα βασικό εργαλείο: Τις ελευθερίες που τους δίνουν τα λεγόμενα Μνημόνια ώστε να υποτιμήσουν την εργατική δύναμη για να δουλεύουμε περισσότερο, φτηνότερα και χωρίς να βγάζουμε άχνα. Σε πολλές περιπτώσεις τα αφεντικά, μέσω του φόβου της ανεργίας, της οικονομικής αλλά και κοινωνικής εξαθλίωσης πετυχαίνουν τον σκοπό τους κερδίζοντας έδαφος στον ταξικό πόλεμο. Όμως σ’ αυτήν την αρνητική συγκυρία δίνονται και ένα πλήθος μικρών και μεγαλύτερων αγώνων με χαρακτηριστικά που ξεφεύγουν από τον κλασικό θεσμικό συνδικαλισμό.
Ένας τέτοιος αγώνας είναι και αυτός των 9 από τους παραπάνω απολυμένους των 2 υποκαταστημάτων που δημιούργησαν την Επιτροπή Εργαζομένων ACS Αλίμου και Γλυφάδας όπου με την στήριξη της Συνέλευσης Βάσης Εργαζομένων Οδηγών Δικύκλου (ΣΒΕΟΔ) αλλά και τις «κοινωνικές πλάτες» αλληλέγγυων και συλλογικοτήτων της περιοχής
(αναρχική συλλογικότητα ναμούς, ανοιχτή συνέλευση Ελληνικού-Αργυρούπολης και στη συνέχεια ο κοινωνικός χώρος Υπόστεγο), όπως επίσης και θεσμικών οργάνων (ΣΕΤΤΕΑ), διεκδικούν από τα αφεντικά τα δεδουλευμένα τους, τις αποζημιώσεις τους αλλά και αναγνώριση της σύμβασης εργασίας με τον παλιό μισθό. Μέσα από οριζόντιες δομές και χωρίς αντιπροσώπους και πεφωτισμένους ηγέτες διεξάγουν έναν αγώνα με μέσα που έχουν επιλέξει οι ίδιοι χωρίς να δεσμεύονται αποκλειστικά από την θεσμικότητά τους. Σε μια περίοδο μάλιστα όπου κράτος και αφεντικά καταπατούν τους ίδιους τους θεσμούς, ένας αγώνας προσκολλημένος σε γραφειοκρατικές και θεσμολαγνικές τακτικές, μπορεί να οδηγήσει μόνο στην ήττα. Αντίθετα, σωματεία, συνελεύσεις και πρωτοβουλίες εργαζομένων που προκρίνουν την αυτοοργάνωση στους χώρους δουλειάς με την ουσιαστική, ενεργό συμμετοχή όλο και περισσότερων εργαζομένων τόσο στις αποφάσεις όσο και στην υλοποίηση τους έχουν πετύχει ένα πλήθος από μικρές φαινομενικά νίκες (ανάκληση απολύσεων, καταβολή δεδουλευμένων κλπ). Τέτοιες νίκες αποτελούν παρακαταθήκη για τους ταξικούς αγώνες εν γένει, αφού από τη μία αποτελούν ανάχωμα για τα σχέδια των αφεντικών και από την άλλη δυναμώνουν την πίστη των εργαζομένων για έναν αντιιεραρχικό δυναμικό συνδικαλισμό μακριά από τον έλεγχο των κομμάτων και την συνδιαλλαγή με τα αφεντικά.
Εμείς, στεκόμαστε αλληλέγγυοι στον αγώνα των εργαζομένων της ACS Αλίμου και Γλυφάδας αφού πιστεύουμε ότι κάθε μερικός αγώνας με χαρακτηριστικά που προκρίνουν την αυτοοργάνωση και την συλλογική από τα κάτω διεκδίκηση, ξεφεύγει από τα όρια του συντεχνιακού και είναι υπόθεση όλης της εργατικής τάξης. Είναι αγώνας για την αξιοπρέπεια και συμβάλει στην όξυνση της ταξικής πάλης όπως και κάθε αδιαμεσολάβητος αγώνας που γίνεται σε ταξική και κοινωνική βάση. Άλλωστε για εμάς η λύση δεν είναι ένας πιο ανθρώπινος καπιταλισμός ούτε ένα γύρισμα «στα παλιά» όταν οι εργασιακές συνθήκες ήταν καλύτερες αλλά η καταστροφή του κράτους και της μισθωτής εργασίας
και η κοινωνική απελευθέρωση.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ACS ΑΛΙΜΟΥ ΚΑΙ
ΓΛΥΦΑΔΑΣ
Η ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΤΑΦΟΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ
ΠΟΡΕΙΑ ΣΑΒΒΑΤΟ 14/9, 12.00 ΠΛ. ΣΟΥΡΜΕΝΩΝ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 25/9, 10.00 ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ, ΓΟΥΝΑΡΗ 219
219
Ναμους (Αναρχική
Συλλογικότητα από
Ελληνικό, Άνω Γλυφάδα,
Αργυρούπολη)
ACS ΑΛΙΜΟΥ: 2ος ΜΗΝΑΣ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ…
Στις αρχές Αυγούστου του 2013 και χωρίς καμιά προειδοποίηση, οι πράκτορες του υποκαταστήματος της ACS Αλίμου με την επωνυμία Αφοι Σακκά Ο.Ε ανακοινώνουν στους εργαζόμενους πως το μαγαζί θα μεταφερθεί στη λεωφόρο Κύπρου 158 στην Αργυρούπολη κι ότι στο εξής θα λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση.
Η ACS Διεθνείς Μεταφορές και Διευκολύνσεις ΑΕΕ, κρυπτόμενη πίσω από το διακριτικό τίτλο Αφοι Σακκά Ο.Ε:
α) χρωστά στους εργαζόμενους μισθούς και άδειες
β) αρνείτε να καταβάλει τις αποζημιώσεις απόλυσης
γ) προτείνει στους εργαζόμενους να υπογράψουν νέες ατομικές συμβάσεις των 500 ευρώ στο «νέο» υποκατάστημα της ACS Αργυρούπολης
δ) τους εκβιάζει να παραιτηθούν των δικαιωμάτων τους προκειμένου να μη μείνουν άνεργοι.
Ταυτόχρονα το σύνολο του εξοπλισμού (αυτοκίνητα, hardware, έπιπλα κ.τ.λ) μεταφέρονται από τον Άλιμο στην Αργυρούπολη. Εννοείτε, πως η γεωγραφική περιοχή που κάλυπτε το «παλιό» υποκατάστημα καθώς και το πελατολόγιο περνούν στη δικαιοδοσία του «νέου» υποκαταστήματος της ACS.
Αυτό το καλοστημένο εργοδοτικής εμπνεύσεως τέχνασμα της ACS Διεθνείς Μεταφορές και Διευκολύνσεις ΑΕΕ ακούει στο όνομα «σύστημα δικαιόχρησης» ή όπως έχει επικρατήσει να λέγεται «franchise». Με αυτό τον τρόπο η ACS έχει καταφέρει:
α) να εξαιρούνται τα 350 υποκαταστήματά της από την εταιρική συνδικαλιστική εκπροσώπηση και να μη συμπεριλαμβάνονται στις επιχειρησιακές συμβάσεις που ξεπερνούν κατά το διπλάσιο τις ατομικές συμβάσεις των 500 ευρώ.
β) να απασχολεί 2.500 εργαζόμενους στα υποκαταστήματά της που ενώ δουλεύουν σε μαγαζιά με την ταμπέλα της ACS, φορούν εταιρικό ρουχισμό με τα διακριτικά της ACS, διακινούν φακέλους και μικροδέματα με αποδεικτικά παραλαβής-παράδοσης (voucher) με το σήμα της ACS και οδηγούν μηχανάκια και αυτοκίνητα που φέρουν το σήμα της ACS
γ) να καμώνεται πως δε φέρει καμία ευθύνη όταν καταστρατηγούνται τα εργασιακά δικαιώματα των υπαλλήλων της.
Με λίγα λόγια έχει καταφέρει να απασχολεί χιλιάδες εργαζόμενους κάτω από ένα ενιαίο brand name χωρίς να έχει καθόλου υποχρεώσεις παρά μόνο δικαιώματα.
Αυτό που συμβαίνει στην ACS Αλίμου εντάσσεται στο πλαίσιο της «αναδιάρθρωσης» του Νότιου Τομέα της ACS και περιλαμβάνει μια τεράστια περιοχή που ξεκινά από την Καλλιθέα και τελειώνει στο Κορωπί. Σε αυτό το πλαίσιο η ACS θέλει να πετύχει
α) μείωση προσωπικού (απολύσεις)
β) μείωση κόστους εργασίας (υπογραφή νέων ατομικών συμβάσεων των 500 ευρώ)
γ) και αύξηση της παραγωγικότητας με εντατικοποίηση της εργασίας.
Ουσιαστικά στην περίπτωση της ACS Αλίμου ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια από τις κεντρικές πτυχές του περιβόητου «μνημονίου» που αποκτά πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, και από κάτι γενικό κι αόριστο μετουσιώνεται σε μια πολύ συγκεκριμένη επίθεση που στόχο έχει την υποτίμηση της εργασίας (μισθοί των 500 ευρώ) και της ζωής μας (φτωχοποίηση, περιθωριοποίηση, εξαθλίωση).
Αυτό που συμβαίνει στην ACS Αλίμου ετοιμάζονται να το επαναλάβουν στην ACS Γλυφάδας, σταδιακά θα είναι το νέο εργασιακό μοντέλο σε ολόκληρο το Νότιο Τομέα της ACS ενώ συμβαίνει ήδη σε ολόκληρη τη χώρα την τελευταία πενταετία.
Έχει έρθει η ώρα να δώσουμε τέλος στη λογική του «κοινωνικού αυτοματισμού», να δώσουμε τέλος στη λογική του «κοινωνικού κανιβαλισμού» να δώσουμε νόημα στη λογική που λέει Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΤΗΝ ACS ΑΛΙΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.
Επιτροπή Εργαζομένων ACS Αλίμου
Συνέλευση Βάσης Εργαζόμενων Οδηγών Δικύκλου
Ανοιχτή Συνέλευση Ελληνικού – Αργυρούπολης
Αλληλέγγυοι/ες από τα Νότια Προάστια
Το απόγευμα της Τρίτης, 18/6, μέλη της Χρυσής Αυγής πραγματοποίησαν μηχανοκίνητη πορεία στα νότια προάστια, ανακοινωμένη 30 ώρες πριν, με τη συνοδεία μπάτσων της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. οι οποίοι τους περιφρουρούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της κινητοποίησής τους. Τα σχέδιά τους για επίδειξη δύναμης στην περιοχή ακυρώθηκαν παταγωδώς, καθώς αντιφασίστες και αντιφασίστριες που είχαν αντιληφθεί την ύπαρξη των νεοναζιστών κινήθηκαν προς την οδό Γούναρη αποφασισμένοι να τους κόψουν το δρόμο. Μετά τη συμπλοκή που ακολούθησε, οι φασίστες τράπηκαν σε φυγή, ενώ ταυτόχρονα η περιοχή γέμισε με τους γνωστούς προστάτες των φασιστών (ομάδες Δ.Ε.Λ.Τ.Α., Υ.Μ.Ε.Τ και πολλούς ασφαλίτες). Οι δυνάμεις καταστολής για να αιτιολογήσουν την παρέμβασή τους προχώρησαν σε 7 προσαγωγές περαστικών από τη λεωφόρο Ιασωνίδου στο Α.Τ. Ελληνικού, και παρόλο που δεν προέκυψε κάτι νομικά επιλήψιμο σε βάρος τους, οδηγήθηκαν στη ΓΑΔΑ απ’ όπου και αφέθηκαν κάποιες ώρες αργότερα, ενώ απ’ έξω βρισκόταν σε εξέλιξη συγκέντρωση 250 αλληλέγγυων.
Η εγρήγορση και η αποφασιστικότητα των αντιφασιστών/στριών, αποδείχτηκαν για άλλη μια φορά καίριες και καθοριστικές ως προς την άμεση αντιμετώπιση των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που οι χρυσαυγίτες επιχειρούν, ανεπιτυχώς, να επιβάλουν την παρουσία τους στους δρόμους και τις πλατείες του Ελληνικού. Ενδεικτικά αναφέρουμε το περιστατικό στις 24 Νοεμβρη του 2012, όταν είχαν αποπειραθεί να μοιράσουν έντυπο υλικό στη γειτονιά των Σουρμένων.Τότε, αν και δεν είχαν ανακοινώσει την εμφάνισή τους, έγιναν και πάλι αντιληπτοί από τον κόσμο που συγκεντρώθηκε σε ελάχιστα λεπτά και τους έδιωξε αμέσως μέχρι την κάτω Γλυφάδα, όπου τους έσωσε διμοιρία των ΜΑΤ και φυγαδεύτηκαν μέσα στην κλούβα τους.
Η παρουσία της Χρυσής Αυγής σε μια γειτονιά, αφενός σε επίπεδο ιδεολογικό-πολιτικό, αφετέρου στο επίπεδο του δρόμου, πέρα από τα μπραβιλίκια και τις προστασίες σε μαγαζιά και λαϊκές, συνεπάγεται ξυλοδαρμούς και μαχαιρώματα σε μετανάστες και αγωνιστές, τραμπουκισμούς σε διαφωνούντες όλων των “αποχρώσεων” και επιθέσεις σε όσους δεν ταυτίζονται εν γένει με τα νοσηρά ιδεολογικά πρότυπα της ” φυλετικής καθαρότητας”. Αυτό επιβεβαιώνεται μέσα από την πραγματικότητα που βιώνουν τόσο οι κάτοικοι του ιστορικού κέντρου (Άγιος Παντελεήμονας, πογκρόμ κατά μεταναστών μετά τη δολοφονία του Καντάρη) όσο και της επαρχίας (όπως τα αιματηρά πογκρόμ στα λιμάνια της Ηγουμενίτσας και της Πάτρας). Οι ευρύτερες γειτονιές των Νοτίων Προαστίων, παρά την σχετικά ασθενή παρουσία των φασιστών (Τ.Ο. Αλίμου) δεν αποτελούν εξαίρεση στον γενικό κανόνα. Ο ξυλοδαρμός μαθητή από τη Βάρη με ρόπαλο , το μαχαιρώματα μεταναστών στην Αργυρούπολη πέρυσι τα Χριστούγεννα, το μαχαίρωμα ενός μαθητή στο Παλαιό Φάληρο τον Γενάρη του 2013 και η επίθεση σε συντρόφους στην λαϊκή του Παγκρατίου την ώρα που μοίραζαν κείμενα από Χρυσαυγίτες είναι μόνο μερικά από τα πιο πρόσφατα περιστατικά.
Η Χρυσή Αυγή δε διαφέρει πολύ στις μεθόδους της από αυτές των Ναζί του Μεσοπολέμου. Καλλιεργώντας ρατσιστικά αντανακλαστικά, προσπαθεί να συνδέσει τα πραγματικά προβλήματα που βιώνει το σύνολο της κοινωνίας με την παραμονή των μεταναστών σε αυτό τον τόπο. Προφανώς αποπροσανατολίζει τον κόσμο και αποκρύπτει εσκεμμένα ότι μοναδικός υπαίτιος για την κρίση είναι η πολιτική που έχουν επιλέξει αυτή τη στιγμή τα διεθνή και ντόπια αφεντικά, μια πολιτική που εκ φύσεως στρέφεται ενάντια στο σύνολο της κοινωνίας, και που στην πράξη οι χρυσαυγίτες την υπερασπίζονται. Παράλληλα, οι εν λόγω πράκτορες έχουν το θράσος να πλασάρονται και ως οι «αντισυστημικοίζορό» του κοινοβουλίου.
Η διασπορά του ρατσισμού είναι μια τακτική που ακολουθούν το κράτος και το κεφάλαιο για να αποπροσανατολίσουν τους εκμεταλλευόμενους και να καταστείλουν τις κοινωνικές αντιστάσεις. Βασίζονται στην κυρίαρχη συνθήκη του κοινωνικού κανιβαλισμού, συνθήκη που πηγάζει από τον ανταγωνισμό σε επίπεδο αγοράς και τη λογική της ιδιώτευσης και αναπαράγεται από τη βαθιά αντικοινωνική ουσία του, και έτσι διαχωρίζουν και απομονώνουν τους καταπιεσμένους. Στρέφουν ένα κομμάτι από αυτούς ενάντια σε ένα άλλο, πιο αδύναμο και πιο απομονωμένο από τα υπόλοιπα, πολλές φορές επινοώντας και διάφορους «εσωτερικούς εχθρούς». Οι φασίστες ιστορικά αναλάμβαναν να κάνουν αυτή τη βρόμικη δουλειά. Σήμερα, ξεκινώντας από τους μετανάστες, ύστερα στρεφόμενοι ενάντια στους αναρχικούς και άλλους αγωνιζόμενους, τέλος σε όλους όσοι «διαφωνούν», το μόνο που θέλουν να πετύχουν είναι τη συστηματική εξόντωση των αντιφρονούντων και τη συσπείρωση ενός μέρους της κοινωνίας γύρω από εθνικιστικά ιδεολογήματα, για την ασφάλεια του καθεστώτος.
Ως εκ τούτου, ο αντιφασιστικός αγώνας δεν περιορίζεται στα στενά όρια μίας σύγκρουσης ανάμεσα σε αναρχικούς και φασίστες, ούτε τίθεται σε ευκαιριακή βάση. Η αναχαίτιση των “ταγμάτων εφόδου” της Χρυσής Αυγής αποτελεί στην ουσία ένα ακόμα ανάχωμα στην κρατική επιβολή. Συνεπώς, βασικό επίδικο για την έκβαση αυτού του αγώνα είναι η ενεργή συμμετοχή και η αλληλέγγυα στάση της τοπικής κοινωνίας στην αντιφασιστική δράση. Η αναμενόμενη στήριξη από την γειτονιά του Ελληνικού, μία προσφυγική γειτονιά που δημιουργήθηκε από Πόντιους μετανάστες και που γνωρίζει από “εθνικές εκκαθαρίσεις”, ήταν καταλυτική στο να κατατροπωθούν οι χρυσαυγίτες στις 18/6 και να εξαναγκαστούν πάλι σε φυγή.
Πάγια μέθοδος των χρυσαυγιτών είναι ο συστηματικός τραμπουκισμός και εκφοβισμός των τοπικών κοινωνιών, ωστε να επιβάλλονται ολοκληρωτικά σε επίπεδο ιδεών και να εξασφαλίζουν ότι θα δρούν ανενόχλητοι. Από τη στιγμή λοιπόν που η βία αποτελεί δομικό στοιχείο τόσο της ιδεολογίας τους όσο και της πρακτικής τους, είναι μονόδρομος η αντιμετώπισή τους όχι μόνο σε πολιτικό επίπεδο αλλά και στο επίπεδο του δρόμου.
Επιπλέον, στο βαθμό που το κράτος και το κεφάλαιο αναπαράγουν και επιβάλλουν την κυριαρχία τους με τη βία, όπως με τις επιτάξεις απεργών, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, τα πογκρόμ της αστυνομίας και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους βασανισμούς και τη διαπόμπευση συλληφθέντων, τις δολοφονίες στα κρατητήρια, μόνη λύση για τους εκμεταλλευόμενους, είναι η κοινωνική αντιβία. Στο επίπεδο που οι φασίστες, ως δεκανίκια του κράτους, αποτελούν σε περιόδους οικονομικής ύφεσης βασικό συστατικό της κρατικής καταστολής, οι αυταπάτες για τη μη-βίαιη αντιμετώπισή τους μπορούν να αποβούν καταστροφικές. Χωρίς να φετιχοποιούμε τη βία και τις συγκρούσεις, θεωρούμε ότι το μόνο που επιτυγχάνει το αόριστο αστικοφιλελεύθερο ιδεολόγημα της “καταδίκης της βίας απ’ όπου και αν προέρχεται” είναι να αναπαράγει το μονοπώλιο της βίας από την πλευρά του κράτους και να νομιμοποιεί τη βία των διεθνών και ντόπιων αφεντικών.
Το μήνυμα είναι σαφές: ο ρατσισμός και ο εθνικισμός δεν έχουν θέση στις γειτονιές μας. Δεν θα τους αφήσουμε να αλωνίζουν ανενόχλητοι και να διαχέουν τις μισάνθρωπες λογικές τους.
…ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΕΦΕΡΑΝ ΕΙΡΗΝΗ
Η ιστορία της εργατικής Πρωτομαγιάς
Σικάγο, 1886…
«Θα’ρθει μια εποχή που η σιωπή μας θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα!»
Αύγουστος Σπάις, ένας από τους αναρχικούς που απαγχονίστηκαν στο Σικάγο το 1887
Τα γεγονότα της εργατικής Πρωτομαγιάς, οι συγκρούσεις στο Σικάγο του 1886, το μακελειό στην πλατεία Χέιμαρκετ και η δολοφονία δεκάδων εργατών και αναρχικών από τους βιομήχανους και τους λακέδες τους, ξεκίνησαν από το αίτημα για 8ωρη εργασία.
Την εποχή εκείνη, μια εποχή ταχύτατης βιομηχανικής ανάπτυξης, οι αμερικάνοι εργάτες δούλευαν εξαντλητικά ωράρια (από 72 έως και 90 ώρες την βδομάδα) για εξευτελιστικούς μισθούς, ζούσαν σε πολύ φτωχά μικρά δωμάτια, με ανύπαρκτες συνθήκες υγιεινής και άθλια ποιότητα νερού και τροφής, και με την ανεργία να παραμονεύει και να αυξάνεται συνεχώς. Το 1884 οι πιο μαχητικοί συνδικαλιστές του Σικάγο, αφού εγκατέλειψαν μαζικά τα καθιερωμένα συνδικάτα, ίδρυσαν το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο, άμεσα συσχετιζόμενο με την αμερικάνικη αναρχική οργάνωση Διεθνής Ένωση Εργαζομένων ή αλλιώς τη Μαύρη Διεθνή (που είχε ιδρυθεί από το προηγούμενο έτος). Μέχρι το 1886, όπου το αίτημα για 8ωρη εργασία είχε διαδοθεί πλατιά στο αμερικάνικο εργατικό κίνημα και προετοιμαζόταν μαζική απεργία, στο Σικάγο η Μαύρη Διεθνής και το Κεντρικό Εργατικό Συνδικάτο είναι οι πιο δραστήριες οργανώσεις και συμβάλλουν αποφασιστικά στην προετοιμασία της. Υιοθέτησαν το αίτημα για 8ωρη εργασία, θεωρώντας το ως ένα μερικό αίτημα στο πλαίσιο της συνολικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος, επιμένοντας στο ότι έπρεπε να κατακτηθεί ‘από τα κάτω’, από τους ίδιους τους εργάτες, χωρίς τη διαμεσολάβηση των κομμάτων και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
«Το μισθωτικό σύστημα είναι η μόνη πηγή μιζέριας του κόσμου. Το στηρίζουν οι εύπορες τάξεις, και για να καταστραφεί πρέπει οι εύπορες τάξεις είτε να μάθουν να δουλεύουν είτε να πεθάνουν. Μία λίβρα δυναμίτη είναι καλύτερη από ένα τσουβάλι ψηφοδέλτια! Διεκδικήστε οχτώ ώρες εργασίας με τα όπλα στο χέρι, για να αντιμετωπίσετε τα σκυλιά των καπιταλιστών, την αστυνομία και το στρατό με τον κατάλληλο τρόπο.»
ΤζέραρντΛίζιους, ένας από τους αναρχικούς του Σικάγο
Η απεργία για το 8ωρο ξεκίνησε στο Σικάγο το Σάββατο της 1ης Μαΐου του 1886 με τη μαζική συμμετοχή χιλιάδων εργατών, παραλύοντας τον παραγωγικό ιστό της πόλης. Εκατοντάδες χιλιάδες ήταν και οι απεργοί σε ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αστυνομία και οι εργοστασιάρχες, αντιμέτωποι με μια τόσο πλατιά σε έκταση απεργία, και τρομαγμένοι από τη μαζικότητά της, επιστράτευσαν,για να την καταστείλουν, από ιδιωτικούς αστυνομικούς και απεργοσπάστες, μέχρι ένοπλους μπράβους βιομηχάνων και ομοσπονδιακά στρατεύματα. Οι πρώτες συγκρούσεις ξεκίνησαν τη Δευτέρα, στις 3 Μαΐου, όταν απεργοί ξυλεργάτες δέχτηκαν την άγρια επίθεση της αστυνομίας, κοντά σε εργοστάσιο ξυλείας, την ώρα που προσπαθούσαν να προσεγγίσουν τους απεργοσπάστες. Οι μπάτσοι επιτέθηκαν πυροβολώντας αδιάκριτα τους απεργούς, δολοφονώντας 6 εργάτες και τραυματίζοντας πολλούς άλλους.
«Εκδικηθείτε! Εργάτες, στα όπλα! Τα αφεντικά εξαπέλυσαν τα λαγωνικά τους – την αστυνομία – και δολοφόνησαν έξι από τ’ αδέρφια σας, σήμερα στη φάμπρικα του Μακ Κόρμικ. Σκότωσαν τ’άμοιρα αδέρφια σας, γιατί, όπως κι εσείς, είχαν το κουράγιο να μην υπακούσουν στην ανώτατη θέληση των αφεντικών σας. Τους σκότωσαν, γιατί τόλμησαν ν’ απαιτήσουν τη μείωση των ωρών σκλαβιάς.»
Προκήρυξη που κυκλοφόρησε από το τυπογραφείο της αναρχικής εφημερίδας ‘ArbeiterZeitung’
Οι αναρχικοί, εξοργισμένοι από την επίθεση της αστυνομίας, κάλεσαν σε συγκέντρωση το απόγευμα της 4ης Μαΐου στην πλατεία Χέιμαρκετ του Σικάγο. Ήδη από το πρωί της ίδιας μέρας είχαν ξεκινήσει συγκρούσεις ανάμεσα σε χιλιάδες απεργούς και την αστυνομία. Οι ταραχές έπαψαν το απόγευμα, την ώρα της προγραμματισμένης συγκέντρωσης, γιατην οποία οι αναρχικοί είχαν αποφασίσει να έχει ειρηνικό χαρακτήρα. Μετά από αρκετές ώρες, όταν αποχωρούσε ο κόσμος, η πλατεία περικυκλώθηκε από αστυνομικούς και σώματα στρατού, που κινούνταν απειλητικά προς το πλήθος. Την ώρα που δινόταν η διαταγή στην αστυνομία να επιτεθεί, εξερράγη μέσα στις γραμμές των αστυνομικών μια βόμβα (που τοποθέτησε άγνωστος, μέχρι και σήμερα, βομβιστής) τραυματίζοντας 66 μπάτσους, και προκαλώντας το θάνατο σε 7 από αυτούς. Ακολούθησε μακελειό, καθώς οι μπάτσοι μανιασμένοι άρχισαν να πυροβολούν ανεξέλεγκτα το συγκεντρωμένο πλήθος, δολοφονώντας δεκάδες εργάτες και τραυματίζοντας εκατοντάδες.
«Δικάζεται ο Νόμος. Δικάζεται η Αναρχία. [..] Κύριοι ένορκοι καταδικάστε τους, κάντε τους παράδειγμα προς αποφυγήν. Κρεμάστε τους και σώστε τους θεσμούς μας, την κοινωνία μας»
Τζ. Γκρίντλ, πολιτειακός εισαγγελέας
Τις επόμενες μέρες, οι καθεστωτικές εφημερίδες, χωρίς να χάσουν χρόνο, έσπευσαν να στοχοποιήσουν το αναρχικό και το εργατικό κίνημα. Καλλιεργήθηκε ένα κλίμα συκοφαντίας, τρομοϋστερίας και πανικού από τους συντηρητικούς, οι οποίοι υποδείκνυαν γνωστούς αναρχικούς ως τους υποτιθέμενους πιθανούς βομβιστές, ενώ αριστερές οργανώσεις έκαναν λόγο για προβοκάτορες…
Ανάμεσα στις πολλαπλές εφόδους σε σπίτια και τις συλλήψεις που ακολούθησαν, οι αναρχικοί ΆλμπερτΠάρσονς, Αύγουστος Σπάις, ΜάικλΣουόμπ, ΣάμουελΦίλντεν, Τζορτζ Ένγκελ, ΆντολφΦίσερ, ΌσκαρΝιμπ και Λούις Λινγκ, από τους πιο μαχητικούς αναρχικούς του Σικάγο, κατηγορήθηκαν ως ηθικοί αυτουργοί του βομβισμού και δικάστηκαν για τις ιδέες τους. Οι Πάρσονς, Σπάις, Ένγκελ και Φίσερ απαγχονίστηκαν στις 17 Νοεμβρίου του 1887, τη Μαύρη Παρασκευή. Οι Φίλντεν και Σουόμπ καταδικάστηκαν σε ισόβια, ενώ ο Λινγκ, μόλις 21 ετών, και αρνούμενος κάθε συνδιαλλαγή και διαπραγμάτευση με το κράτος και τους δικαστές, αυτοκτόνησε στο κελί του, καπνίζοντας τσιγάρο με δυναμίτη. Τη νεκρική πομπή των αναρχικών αγωνιστών ακολούθησαν 200.000 άνθρωποι μέχρι το νεκροταφείο Βόλτχαϊμ, όπου θάφτηκαν. Τα επόμενα χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε πολλές χώρες της Ευρώπης (Αγγλία, Γαλλία, Ολλανδία, Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα) διοργανώνονταν κάθε 1η Μάη συγκεντρώσεις στη μνήμη των Μαρτύρων του Σικάγο, όπως ονομάστηκαν οι απαγχονισμένοι αναρχικοί αγωνιστές. Το 8ωρο είχε πλέον κατακτηθεί.
Θεσσαλονίκη, 1936…
Την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα, κάνουν την εμφάνισή τους στην Ελλάδα οι πρώτες μεγάλες εργατικές οργανώσεις. Στη δεκαετία 1910-1920 συγκροτείται το εργατικό κίνημα.Στη Θεσσαλονίκησυγκεκριμένα, ιδρύεται η σημαντικότερη σοσιαλιστική πολιτική οργάνωση, η Φεντερασιόν, που θα σφραγίσει τις εξελίξεις στο ελληνικό εργατικό κίνημα εκείνη την περίοδο, ενώ το χρονικό διάστημα μεταξύ 1914-1936 η πόλη αριθμεί 270 εργατικά σωματεία. Από το 1917 τα σωματεία ριζοσπαστικοποιούνται και εντάσσουν στα καταστατικά τους, εκτός από το 8ωρο, προτάγματα όπωςδημιουργία πολιτικής εργατικής συνείδησης, απαλλαγή από την επιρροή των αστικών κομμάτων, δημοσιοποίηση των μέσων παραγωγής και κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.Την περίοδο όμως 1920-1930, υπό την πίεση του αστικού κράτους, προκαλείται διάσπαση στο συνδικαλιστικό κίνημα με συνέπεια τη συντηρητικοποίηση κάποιων σωματείων που απαγόρευαν ακόμα και τις πολιτικές συζητήσεις.
Την τετραετία 1929-1932 σημειώνεται η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας. Την ίδια εποχή στη Θεσσαλονίκη οι καπνεργάτες, η ραχοκοκαλιά του εργατικού κινήματος, αντιμετωπίζουν μείωση μισθού που αγγίζει το 50%, ενώ η ανεργία στον κλάδο αυξάνεται σημαντικά, καθώς οι καπνέμποροι εξάγουν τα προϊόντα ανεπεξέργαστα. Πολλοί μάλιστα αναγκάζονται να εργάζονται αμισθί, μόνο και μόνο για την εξασφάλιση ενσήμων. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα το 1936 ξεσπά στη Θεσσαλονίκη το πρώτο κύμα απεργιών και στις 29 Απριλίου γίνεται το πρώτο Πανκαπνεργατικό Συνέδριο που αποφασίζει πανκαπνεργατική απεργία με αιτήματα: αύξηση ημερομίσθιου, βελτίωση των παροχών του ταμείου ασφάλισης και την εξασφάλιση εργασίας 50% σε άνδρες και 50% σε γυναίκες. Την Πέμπτη 30 Απρίλη, κατεβαίνουν στην απεργία τα Σωματεία καπνεργατών στην Καβάλα και στη Δράμα,ενώ στις 5 Μάη, 7η μέρα της απεργίας, κατεβαίνουν σε συμπαράσταση στη Θεσσαλονίκη οι κλωστοϋφαντουργοί, οι χαρτεργάτες, οι τσαγκαράδες και οι λαστιχάδες. Μέσα σε λίγες μέρες η απεργία γίνεται πλέον πανεργατική.
Ο Μεταξάς επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη και, βλέποντας ότι η απεργία παίρνει ανησυχητικές και επικίνδυνες για την κυβέρνησή του διαστάσεις, διατάσσει την άμεση καταστολή της.Έτσι, στις 8 του Μάη, χιλιάδες απεργοί δέχονται επίθεση από δυνάμεις έφιππης και πεζής χωροφυλακής με πυροβολισμούς. Οι τραυματίες φτάνουν τους 70. Οι αγωνιστές στήνουν οδοφράγματα,ενώ πλήθοςκόσμουκατεβαίνει από τις συνοικίες προς το κέντρο για να βοηθήσει. Οι αρχές τρομοκρατούνται καιο διοικητής της φρουράς Θεσσαλονίκης δίνει διαταγή στο στρατό να χτυπήσει τους διαδηλωτές.Οι φαντάροι όμως δεν υπακούουν. Μετά από ώρες οι οδομαχίες σταματούν και τελικά οι διαδηλωτές υποχωρούν. Οι τραυματίες είναι πολλοί αλλά η οργή κορυφώνεται! Το βράδυ, πολλά σωματεία της Θεσσαλονίκης (αυτοκινητιστές, λιμενεργάτες, οικοδόμοι, τροχιοδρομικοί κ.ά.) ενώνουν τον αγώνα τους με αυτόν των καπνεργατών και κηρύττουνμε τη σειρά τους απεργία.
Την επομένη, 9 Μαΐου, μαζί με τους εργάτες κατεβαίνουν σε απεργία διαμαρτυρίας και οι επαγγελματίες, οι βιοτέχνες και οι φοιτητές. Από το πρωί στρατός και αστυνομία κάνουν περιπολίες, ενώ στις πλατείες έχουν τοποθετηθεί πολυβόλα. Οι μπάτσοι ξεκινούν από νωρίς τις επιθέσεις εναντίον των εργατικών συγκεντρώσεων, με συνέπεια να πέσει νεκρός απ’ τις σφαίρες ο αυτοκινητιστής Τάσος Τούσης και η καπνεργάτρια Αναστασία Καρανικόλα. Οι διαδηλωτές εξοργισμένοι τοποθετούν το νεκρό εργάτη πάνω σε μια πόρτα και φτάνουν μπροστά απ’ το διοικητήριο. Την ίδια ώρα χτυπάνε οι καμπάνες σε όλες τις συνοικίες, πλήθοςκόσμου ξεχύνεται στους δρόμους, κατηφορίζει προς το κέντρο και ενώνεται με τους απεργούς.Η διαδήλωση όμως χτυπιέται άγρια με πολυβόλα με αποτέλεσμα 8 νεκρούς και 250 τραυματίες.
Η κρατική καταστολή και οι μαζικές δολοφονίες διαδηλωτών δεν τρομοκρατούν τους εξεγερμένους. Αντίθετα προκαλούν νέα κύματα οργής και αγανάκτησης. Όλη η πόλη έχει ξεσηκωθεί και οι εξεγερμένοι είναι οι κυρίαρχοι. Οι στρατιώτες παραβαίνουν τις διαταγές των ανωτέρων τους, ενώνονται με τους εργάτες και συγκρούονται άγρια με τηναστυνομία. Οι μπάτσοι κρύβονται στα τμήματα πανικόβλητοι. Το κράτος αναγκάζεται να επιστρατεύσει τους τσολιάδες και το στόλο για την καταστολή της εξέγερσης και προχωρά σε όργιο συλλήψεων. Οι απεργοί όμως είναι ανυποχώρητοι. Η Θεσσαλονίκη αγγίζει την ουτοπία!
Παρ’ όλ’ αυτά, η απεργιακή επιτροπή του σωματείου, επιλέγει να εκτονώσει την κατάσταση και καλεί τους εργάτες να σταματήσουν την απεργία, με το επιχείρημα ότι,αν το κάνουν, τα αιτήματά τους θα ικανοποιηθούν. Έτσι η άγρια και μεγαλειώδης αυτή απεργίαλήγει άδοξα. Ταυτόχρονα, η συνδικαλιστική ηγεσία της αριστεράς, επιδιώκοντας την ενότητα με λαϊκούς και βενιζελικούς, αποδεικνύεται άτολμη για άλλη μια φορά: κηρύσσει στην Αθήνα πανελλαδική απεργία, αλλά στις 13 Μαΐου, όταν είναι πια πολύ αργά. Το κίνημα υποχωρεί… Σε λίγο ο φασισμός σκεπάζει τα πάντα αμείλικτος…
Η Κληρονομιά των Αγώνων των Εργατών και των Αναρχικών του Σικάγο και της Θεσσαλονίκης
Τα προτάγματα των εργατών και των αναρχικών του Σικάγο και της Θεσσαλονίκης παραμένουν επίκαιρα όσο συνεχίζει να υπάρχει μισθωτικό σύστημα. Οι εργαζόμενοι σήμερα έχουν πολλά να διδαχτούν τόσο από το περιεχόμενο και τη μορφή που πήραν οι αγώνες του ιστορικού αμερικάνικου εργατικού κινήματος όσο και του ελληνικού.
Οι εργάτες του Σικάγο επέλεξαν να αποχωρήσουν από τα σωματεία της συνδικαλιστικής και κομματικής γραφειοκρατίας και να αυτοοργανωθούν, χωρίς διαμεσολαβητές, γιατί ήξεραν ότι η απελευθέρωση των ίδιων και της κοινωνίας έχει νόημα μόνο εφόσον πρόκειται για έργο δικό τους και ξεκινά από την ίδια την κοινωνία. Για τον ίδιο λόγο, απαξίωναν και τις εκλογές, θεωρώντας ότι αναπαράγουν λογικές ανευθυνότητας και ανάθεσης.
Προχωρούσαν σε Άγριες Απεργίες, και δεν επέτρεψαν ποτέ στο κράτος να έχει στα χέρια του το μονοπώλιο της βίας απέναντι στην κοινωνία· θεωρώντας ότι ένα σύστημα που αναπαράγεται με τη βία, μόνο με τη βία μπορεί να καταστραφεί, δεν δίστασαν να περιφρουρήσουν το κίνημά τους και αμυνθούν έμπρακτα απέναντι στις ανελέητες επιθέσεις της τάξης που τους εκμεταλλευόταν και στα τσιράκια της, τις δυνάμεις καταστολής. Τον ίδιο μαχητικό δρόμο ακολούθησαν και οι απεργοί της Θεσσαλονίκης του 1936.
Σήμερα, σε μια συγκυρία όπου το κεφάλαιο αναδιαρθρώνεται μέσω του οχήματος της κρίσης και επιτίθεται συνολικά στα εργασιακά αλλά και σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, ο ταξικός πόλεμος συνεχίζεται. Απέναντι στα ‘ευέλικτα’ 5ωρα, την ημιαπασχόληση, τις περικοπές μισθών και τις μειώσεις συντάξεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την πρωτοφανή μαζική ανεργία, μόνη λύση για τους εκμεταλλευόμενους – από το 1886 – παραμένει η ανάπτυξη της κοινωνικής και ταξικής πάλης μέσα από μη διαμεσολαβημένες, αυτοοργανωμένες δομές αγώνα, με σκοπό την κοινωνική επανάσταση για την καταστροφή του κράτους και την κατάργηση της μισθωτής εργασίας και των αγορών, την κοινωνικοποίηση και αυτοδιαχείριση του κοινωνικού πλούτου. Για την αναρχία, για μια κοινωνία ισότητας, κοινοκτημοσύνης και αλληλεγγύης.
ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ
ΚΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΣ
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΓΡΙΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ
Τρίτη 30/4, Πλατεία Ελληνικού 19:00: Μικροφωνική για την εργατική Πρωτομαγιά 20:00: Προβολή ντοκιμαντέρ για τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης το Μάη του 1936
Τετάρτη 1/5 ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ